Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Ψάχνουν δουλειά μέσω Διαδικτύου, εξετάζουν την ίδρυση δικών τους επιχειρήσεων και εκδίδουν Ευρωδιαβατήριο οι φοιτητές και πτυχιούχοι στη Θεσσαλονίκη



Είναι νέοι -φοιτητές ή πτυχιούχοι- και βγαίνουν στην αγορά εργασίας σε μια περίοδο, κατά την οποία η οικονομική κρίση βάζει λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις και απογειώνει τα ποσοστά ανεργίας, δείχνοντας μάλιστα προτίμηση στους εργαζόμενους νεαρότερης ηλικίας, όπου τείνει στο 30% ή και το ξεπερνά.
    Πώς αντιδρούν; «Ζορίζονται» μεν, αλλά δεν παραδίδουν τα όπλα: ψάχνουν για δουλειά ως στελέχη ή υπάλληλοι, κυρίως μέσω του Διαδικτύου, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται ότι εξετάζουν τα περιθώρια ανάπτυξης μιας δικής τους επιχείρησης, ζητώντας σχετική πληροφόρηση, με πιο δραστήριους -σε αυτό το πεδίο- όσους έχουν πτυχία λογιστικής ή πληροφορικής.
    Ο λόγος για τους φοιτητές και απόφοιτους του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, οι οποίοι κάνουν χρήση των υπηρεσιών του Γραφείου Διασύνδεσης από το 1996. Όπως εξηγεί ο επιστημονικά υπεύθυνος του Γραφείου, Γιάννης Παπαναστασίου, στο διάστημα από τον Οκτώβριο του 2010 μέχρι σήμερα, το γραφείο έχει εξυπηρετήσει -είτε με κατ' ιδίαν επαφές είτε τηλεφωνικώς είτε μέσω e-mail- 438 άτομα, ενώ η ιστοσελίδα του (www.uom.gr/career) έχει δεχτεί σχεδόν 18.000 επισκέπτες (σ.σ. χρήστες, όχι "χτυπήματα"). Από αυτούς, περίπου 5.000 ήταν φοιτητές, πάνω από 9.800 απόφοιτοι και 1.334 επιχειρήσεις και φορείς. Παράλληλα, 12.036 άτομα -8.540 απόφοιτοι και 2.556 φοιτητές- μπήκαν ειδικά στην ενότητα «Αναζήτηση εργασίας», την οποία επισκέφτηκαν και 257 επιχειρήσεις.
    Σημαντική μείωση συνεργαζόμενων επιχειρήσεων λόγω και της κρίσης
    =============================
    Πάντως, σύμφωνα με τον κ.Παπαναστασίου, το τελευταίο διάστημα έχει σημειωθεί σημαντική μείωση του αριθμού των συνεργαζόμενων επιχειρήσεων, για δύο λόγους: αφενός λόγω της αδράνειας της αγοράς εργασίας -συνεπεία των δύσκολων οικονομικών συνθηκών- και αφετέρου εξαιτίας απουσίας τακτικών εκδηλώσεων, τύπου "Ημέρες Καριέρας".
    Ωστόσο, υπάρχουν επιχειρήσεις -ανάμεσα σε αυτές και εταιρίες επιλογής προσωπικού από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και από το εξωτερικό- με τις οποίες υπάρχει τακτική συνεργασία στην ανακοίνωση θέσεων εργασίας. Στο διάστημα Σεπτεμβρίου 2010-Μαΐου 2011, ανακοινώθηκαν από το Γραφείο 608 θέσεις εργασίας, σχετικές με τα αντικείμενα σπουδών του πανεπιστημίου.
   Οδηγός επιχειρηματικότητας
    ====================
    Το γραφείο προσπαθεί να ενθαρρύνει και την ανάπτυξη επιχειρηματικής δράσης, ανακοινώνοντας -σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς- τα προγράμματα επιχειρηματικότητας, κοινοποιώντας πλήθος σχετικών συνδέσμων (links) και διανέμοντας τον έντυπο «οδηγό επιχειρηματικότητας» (με αρχικές οδηγίες και τα πρώτα βήματα που οδηγούν στην ίδρυση μίας επιχείρησης).
    Αν και ο αριθμός των φοιτητών/αποφοίτων που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για την ανάπτυξη επιχειρηματικής δράσης δεν έχει καταμετρηθεί, ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Παπαναστασίου «στις εκδηλώσεις με θέμα την επιχειρηματικότητα συμμετέχουν κάθε φορά πάνω από 100 άτομα με τους φοιτητές και αποφοίτους των Τμημάτων Πληροφορικής και Λογιστικής να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό» (σ.σ.ενημερωτική ημερίδα, με θέμα τον νέο επενδυτικό νόμο, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, με ώρα έναρξης τις 18.00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πανεπιστημίου).
    Όλες οι υπηρεσίες του Γραφείου παρέχονται και μέσω των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης (facebook). Έτσι οι επιχειρήσεις μπορούν ανά πάσα στιγμή να δημοσιοποιήσουν με αναλυτικές περιγραφές τις ανάγκες τους σε ανθρώπινο δυναμικό και οι ενδιαφερόμενοι να καταθέσουν άμεσα το βιογραφικό τους, το οποίο κοινοποιείται απευθείας στην επιχείρηση- μέλος.
    Σημειώνεται ότι το ΑΠΕ-ΜΠΕ ζήτησε αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία και από το Γραφείο Διασύνδεσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), αλλά δεν ήταν διαθέσιμα. Πάντως, όπως διευκρίνισε η προϊσταμένη του Γραφείου, Ελένη Κυριακίδου, άμεσα πρόκειται να ξεκινήσει έρευνα με ερωτηματολόγια για την απορρόφηση -σε θέσεις εργασίας- των αποφοίτων του ΑΠΘ, των ετών 2005 και 2006.
    Πληθαίνουν τα ευρωδιαβατήρια
    ==============
    Με βάση, εξάλλου, παλαιότερο τηλεγράφημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ (από 23/11/2010), οι νέοι Έλληνες δεν περιορίζονται στην εσωτερική αγορά εργασίας, αλλά αναζητούν επαγγελματική διέξοδο και στο εξωτερικό. Αυτό καταδεικνύεται -μεταξύ άλλων- από τον υψηλό αριθμό των Ελλήνων, που εξέδωσαν "Ευρωδιαβατήρια" ("Europass": πρόκειται για ένα ενιαίο κοινοτικό πιστοποιητικό, το οποίο πιστοποιεί τα προσόντα, που αποκτήθηκαν σε κάθε περίοδο επαγγελματικής κατάρτισης ή επανακατάρτισης -συμπεριλαμβάνοντας ακόμη και την πρακτική άσκηση- διευκολύνοντας την εύρεση εργασίας σε άλλες χώρες της ΕΕ).
    Από το Φεβρουάριο του 2005 μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο, περίπου 96.000 βιογραφικά Europass εκδόθηκαν ηλεκτρονικά από κατοίκους Ελλάδας (οι οποίοι πραγματοποίησαν στο ίδιο διάστημα 575.128 επισκέψεις στην ιστοσελίδα του Ευρωδιαβατηρίου). Τo Europass δεν αφορά μόνον στους εργαζόμενους, αλλά και σε φοιτητές (για περισσότερες πληροφορίες:http://europass.cedefop.europa.eu/ και http://europass.oeek.gr/)._
   (Αλεξάνδρα Γούτα)
http://efagonizesthe.blogspot.com/2011/05/blog-post_670.html

Τα Πρακτικά της 1ης Ανοιχτής Συνέλευσης της Πραγματικής Δημοκρατίας στην πλατεία Συντάγματος



Αυτά είναι τα πρακτικά της 1ης ανοιχτής συνέλευσης της Πραγματικής Δημοκρατίας Τώρα στην πλατεία Συντάγματος. Πρακτικά κρατήθηκαν από τις 10.00μμ έως λίγο πριν την 1.00 τα ξημερώματα.
 Συνολικά, σε αυτό το χρονικό διάστημα, τοποθετήθηκαν 83 ομιλητές, ανάμεσά τους, άνεργοι, φοιτητές, εργαζόμενοι στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, μαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές, άστεγοι, νοικοκυρές και πολλοί ακόμη. Τα πρακτικά παρατίθενται κατά χρονολογική σειρά τοποθετήσεων των ομιλητών, χωρίς να παρατίθενται προσωπικά στοιχεία τους, τα οποία και οι ίδιοι, πολλές φορές δεν τα ανέφεραν.Πολλές φορές, υπήρξαν προτάσεις οργάνωσης, άλλες φορές, κραυγές αγωνίας, άλλες, κραυγές καταγγελίας, πάντοτε όμως απόψεις σεβαστές και διατυπωμένες σε μια διαδικασία άμεσης Δημοκρατίας.
Τα πρακτικά της 1ης Συνέλευσης.
  • -          Να υπάρξουν κατασκηνώσεις σε όλους τους ανοιχτούς χώρους της Ελλάδας, να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας με σαφή κατανομή καθηκόντων και υποχρεώσεων.
  • -          Έχουμε την ομορφιά μαζί μας, απέναντι στον μοχθηρό τραπεζίτη και τον κακό πολιτικό.
  • -          Όποιος πολιτικός αδικεί, όποιος πολιτικός δεν σέβεται την λαϊκή εντολή, να πηγαίνει σπίτι του ή στην φυλακή.
  • -          Είναι μια διαδήλωση ανοιχτή, μια συγκέντρωση όπου μιλώ και ανατριχιάζω με την εμπειρία
  • -          Η Δημοκρατία τους, δεν εγγυάται ούτε την Ισότητα ούτε την Δικαιοσύνη.
  • -          Να μείνουμε στο Σύνταγμα, έως ότου αποφασίσουμε πώς θα λύσουμε τα προβλήματά μας.
  • -          Όταν ο κόσμος, όταν όλοι εμείς συζητάμε χωρίς φόβο, ο φόβος φωλιάζει σε αυτούς εκεί πάνω στο κτίριο της Βουλής.
  • -          Αυτή την στιγμή, οι λέξεις στην Ελλάδα, έχουν χάσει το νόημά τους. Λέμε Ελλάς και εννοούν ΕΛ. ΑΣ, λέμε λαός και εννοούν ΛΑΟΣ, το κόμμα του Καρατζαφέρη. Να δώσουμε ώθηση, να βρούμε την δύναμη, οι λέξεις να ξαναβρούν το νόημά τους.
  • -          Να μείνει το Σύνταγμα και οι δρόμοι, κλειστοί αυτό το βράδυ, και κάθε βράδυ από εδώ και πέρα έως ότου βρεθεί λύση.
  • -          Δεν πρέπει να μας ευχαριστεί να είμαστε καταναλωτές ή πελάτες, πρέπει να μας ευχαριστεί όταν είμαστε σωστοί, υπεύθυνοι πολίτες.
  • -          Οι Ποδηλάτες, στις κινητοποιήσεις και τις ποδηλατοπορείες της Παρασκευής, κέρδισαν το δικαίωμά τους, στην μετακίνηση, κέρδισαν τον χώρο τους. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.
  • -          Να συνειδητοποιήσουμε την δύναμή μας και να κατανοήσουμε τα κοινά προβλήματά μας.
  • -          Να καταρρεύσει το πλουτοκρατικό σύστημα της πολιτικής, να το ανατρέψουμε με επαναστατικές κινήσεις.
  • -          Να δούμε παγκόσμια το θέμα, το πρόβλημα της καταληστευμένης ζωής μας. Να ενωθούμε με ό, τι στον υπόλοιπο κόσμο γίνεται ως ανάλογη κίνηση.
  • -          Να καλέσουμε καθηγητές, νομικούς να μας διαφωτίσουν με ποιόν τρόπο θα απαλλαγούμε από το Μνημόνιο.
  • -          Να οργανώσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, κινηματογραφικές προβολές και συναυλίες στο Σύνταγμα και τις κατασκηνώσεις που θα κάνουμε.
  • -          Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, φταίμε οι Ελληνες με την ατομικιστική μας νοοτροπία.
  • -          Να ξεκινήσουμε με την προσωπική μας αλλαγή, με την ενδιάθετη αλλαγή του εαυτού μας. Να απευθυνθούμε στον φίλο φοιτητή, στον φίλο εργαζόμενο να του ζητήσουμε να αλλάξει λογική και νοοτροπία. Και όλοι πρέπει να προσφέρουμε.
  • -          Να συνεχίσουμε με συνέπεια τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου. Να αρθούμε πάνω από πατρίδες και έθνη.
  • -          Το βασικό πρόβλημα στα θεμέλια της Δημοκρατίας, είναι η αδιαφορία. Δημοκράτης είναι εκείνος που σέβεται τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του.
  • -          Να κοιτάξουμε στα μάτια τους διπλανούς μας. Η αδιαφορία ξεκίνησε από τον καταναλωτισμό. Να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι.
  • -          Το σύστημα ευνοεί λίγους και καταπιέζει τους πολλούς. Να γίνουν κύκλοι και συνελεύσεις συζητήσεων σε κάθε γειτονιά.
  • -          Στο Σύνταγμα, σήμερα το βράδυ, νιώθω ευτυχισμένη. Ας κάνουμε μια καλή αρχή, κλείνοντας τις τηλεοράσεις μας. Και ας ξεκινήσουμε να συντονιζόμαστε.
  • -          Έχουμε συνειδητοποιήσει και ζητούμε πλέον καθαρά να γυρίσει η Δημοκρατία στην βάση, δηλαδή σε όλους εμάς. Να μην υπάρχει κανένα σύμβολο, ή σημαία. Και να εκθρονιστούμε όλοι μας από το όποιο βόλεμα μας και να οργανωθούμε.
  • -          Να γίνει ένα μπλογκ ενημέρωσης και συντονισμού.
  • -          Συμμετέχουμε όσο μπορούμε για να αλλάξουμε την ζωή μας. Να φέρουμε την Δημοκρατία στα σωστά μέτρα, τα μέτρα της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.
  • -          Στην Πνύκα, τα αρχαία χρόνια, γίνονταν συνελεύσεις και θεμελιωνόταν η Δημοκρατία. Να αλλάξουμε τις ζωές μας ,να αλλάξουμε την Ιστορία μας. Στην εταιρία μας άλλαξαν, προσέλαβαν ανέργους, τους έδωσαν δουλειά.
  • -          Να πέσουν όσοι υποθηκεύουν το μέλλον μας. Να κρατήσουμε δυνατή και ζωντανή την οργάνωση από τα κάτω.
  • -          Σήμερα το βράδυ, τα πρόσωπά μας, φωτίστηκαν από ένα χαμόγελο. Έχουμε όλοι, μια ψυχική ανάταση. Ας το κρατήσουμε αυτό, και ας προχωρήσουμε.
  • -          Πρέπει να τιμωρηθούν οι πολιτικοί και να αγωνιστούμε για αυτήν την τιμωρία.
  • -          Να γίνεται κάθε απόγευμα στις 6.00μμ συγκέντρωση, και να ακολουθεί στις 9.00μμ, συνέλευση.
  • -          Υπάρχει φόβος αυτή την στιγμή στα ΜΜΕ του κατεστημένου και τους πολιτικούς. Η διαδήλωση είναι πάρα πολύ μεγάλη, η συνέλευση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Να μην τους επιτρέψουμε να μας ενσωματώσουν.
  • -          Να ξεκινήσουμε να διαμορφώνουμε αιτήματα. Να αλλάξει η πολιτική, να πέσει η κυβέρνηση, να διαμορφώσουμε τις δικές μας προτάσεις.
  • -          Να πάει στο διάολο το χρέος που μας φόρτωσαν. Να γίνει κεντρική πολιτική διαμόρφωση λόγου και έργου, οι συνελεύσεις βάσεις. Να αντισταθούμε λυσσαλέα.
  • -          Η Υγεία καταρρέει, δεν υπάρχουν υλικά, ο κόσμος κινδυνεύει στα νοσοκομεία, μας ληστεύουν και μας εγκαταλείπουν στην τύχη μας.
  • -          Πήρα το μικρόφωνο για να ζητήσω συγγνώμη από τα νέα παιδιά, τους πολλούς νέους ανθρώπους που βλέπω εδώ, να ζητήσω συγγνώμη για την Ελλάδα και την πολιτική σκηνή που τους παραδίδουμε.
  • -          Να ξεκινήσουν διαδικασίες αυτοδιάθεσης και αυτοθέσμισης, αποκαθιστώντας την σχέση μας με την πολιτική, να εργαστούμε με πείσμα για αυτό, να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
  • -          Να δώσουμε την δύναμη σε όλους εμάς, τους πολίτες, τους καλλιτέχνες, τους απλούς ανθρώπους που σήμερα πήραν μια βαθιά ανάσα.
  • -          Ας ασκήσουμε το δικαίωμα στην ανυπακοή, ας το διακηρύξουμε με πάθος και δύναμη. Να φτιάξουμε Ιστορία από την αρχή.
  • -          Η Δημοκρατία ξεκίνησε από εδώ, από την Αθήνα. Η πολιτική δεν είναι κάτι κακό. Για την καλυτέρευσή μας, ας την ξαναπάρουμε στα χέρια μας.
  • -          Η ενημέρωση και η μετάδοση όσων γίνονται εδώ είναι ένα σημαντικό βήμα πληροφόρησης και συντονισμού, να επιδιωχθεί με κάθε τρόπο.
  • -          Να φέρουμε και ένα ταπεράκι φαγητό, να αντέξουμε τις ώρες της συνέλευσης, να είναι και η μικρή, σημαντική προσφορά όσων δεν προλαβαίνουμε να είμαστε πολλές ώρες εδώ.
  • -          Τα προβλήματα είναι κοινά και είναι αυτά που μας ενώνουν. Να μην αφήσουμε τις ταμπέλες, τις στρατεύσεις ή τις όποιες επιμέρους επιλογές μας, να μας χωρίσουν.
  • -          Παιδιά, να μην φοβάστε. Να παραμείνετε ήρεμοι, αυτό θα μεταφέρω και στους φοιτητές μου. Να ξέρετε ότι τα οικονομικά, είναι απλά, σύνθετα τα κατάντησαν οι επιτήδειοι και τα αρπακτικά.
  • -          Νίκη θα’ ναι να έρθουν στο Σύνταγμα όλοι οι νέοι άνθρωποι.
  • -          Η αυτοοργάνωση είναι η μόνη λύση. Όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.
  • -          Μας έχουν γονατίσει με τις συμβάσεις τους. Δεν έχουν οι  πλουτοκράτες, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης, οι εφοπλιστές, τα ίδια συμφέροντα και τα ίδια δικαιώματα με εμάς. Εμείς παράγουμε τον πλούτο τους, τον δικό μας πλούτο, ας τον ξαναπάρουμε στα χέρια μας.
  • -          Το χρέος μας γονάτισε τις ζωές.
  • -          Οι Ισπανοί μας έδωσαν την ιδέα και το έναυσμα. Να συντονιστούμε με τον υπόλοιπο, υπερχρεωμένο Νότο, ας κινητοποιηθούμε. Οι Ισπανοί μας έδειξαν τον δρόμο.
  • -          Αυτό που ζούμε μας αφορά όλους, εμάς, τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς, όλους τους λαούς. Το ένα ταπεράκι ας γίνει 10 ταπεράκια, να συντονιστούμε νομικοί, οικονομολόγοι, φοιτητές, όλοι να συνεισφέρουμε όσα μπορούμε με τις γνώσεις μας, κυρίως όμως να μεταδώσουμε το μήνυμα, να μεταλαμπαδεύσουμε όσα έγιναν εδώ στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους μας.
  • -          Η ζωή είναι πολύτιμη για όλους μας.
  • -          Νέοι άνθρωποι, πάρτε τις τύχες σας, στα χέρια σας. Μας πάνε σε συνθήκες Μεσαίωνα και δουλείας. Ο σημερινός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στην βαρβαρότητα.
  • -          Η πολιτική είναι ταυτόχρονα, πολλά εργαλεία. Ένα από αυτά είναι και ο συντονισμός με τους άλλους εξεγερμένους. Αυτή την στιγμή, στην Ισπανία, σε γιγαντοοθόνες αναμεταδίδουν όσα συμβαίνουν εδώ.
  • -          Για την ώρα, είμαστε πολλοί, ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ως ένας, να το πω διαφορετικά, όλοι για έναν, ένας για όλους.
  • -          Θα ‘ταν πολύ όμορφο, όσο μιλώ να με μεταφράζουν σε άλλες γλώσσες ή να υπάρχει κάποιος διερμηνέας της νοηματικής, για τους κωφάλαλους.
  • -          Θα ‘ναι μεγάλη στιγμή, να ξεφύγουμε από τον στενό κορσέ τον οποίο μας έχουν φορέσει. Από σήμερα αναδιαπραγματευόμαστε το ισοζύγιο δύναμης στην ελληνική κοινωνία και την ελληνική πολιτική σκηνή, ισοζύγιο δύναμης που τώρα ρέπει προς την πλευρά της κυβέρνησης.
  • -          Μας κόβουν κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις αιώνων. Μας κόβουν τις ελπίδες που πρέπει να τις αναγεννήσουμε.
  • -          Να ανατραπούν οι συσχετισμοί πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.
  • -          Ένα καλό βήμα κοινωνικοποίησης και συζήτησης θα ήταν αν φέρναμε εδώ στον δημόσιο χώρο, όσες δραστηριότητες θα κάναμε στον ιδιωτικό μας χώρο.
  • -          Συκοφαντούν τους δημόσιους υπαλλήλους, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους ιατρούς. Δικαιοσύνη δεν είναι η ισοπέδωση των 500 ευρώ. Μας στερούν την αξιοπρέπεια.
  • -          Η πολιτική είναι υπόθεση όλων μας. Η κοινωνία χρεοκόπησε. Ας το αλλάξουμε αυτό.
  • -          Η γενιά μου είναι γενιά εκεί στα 50, είναι μέσα στην Βουλή και ζητώ συγγνώμη για όσα σας έχει οδηγήσει να υπομένετε.
  • -          Είμαι 24 χρονών, βαρέθηκα, κουράστηκα να μιλούν γύρω μου με –ισμούς και γλώσσα ξύλινη. Θέλω κάτι να αλλάξει, να αλλάξει υπολογίζοντας και αναγνωρίζοντας και τις δικές μας ευθύνες.
  • -          Εδώ βρισκόμαστε για να βρούμε την πραγματική Δημοκρατία.
  • -          Ας ξεκινήσουμε με το να απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλο σαν να ήμασταν αδέλφια.
  • -          Ζητούμενο είναι να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και έχοντας το κεφάλι ψηλά. Να εξεγερθούμε εναντίον της κοροϊδίας. Δεν νομιμοποιούμε κανένα Μνημόνιο.
  • -          Η Ελλάδα είναι στον γκρεμό και τα χρήματα της χώρας έξω από την χώρα. Μας έκλεψαν και συνεχίζουν να μας κλέβουν.
  • -          Μας τάζουν ισότητα στην κοινωνική εξαθλίωση. Εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε ισότητα στην κοινωνική ανάταση.
  • -          Το πρώτο ζητούμενο είναι να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό το οποίο κάνουμε εδώ, έχω AIDS και καρκίνο, είμαι άστεγος δεν ντρέπομαι να τα πω αυτά. Όλοι χρειαζόμαστε δύναμη και να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό.
  • -          Δεν υπάρχει πιο καίρια πράξη, με βαθύ, πολιτικό νόημα από το να πάρουμε την ζωή μας, στα χέρια μας.
  • -          Ας γίνουμε όλοι υπάλληλοι και υπόλογοι του λαού.
  • -          Να κινηθούμε να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την Ελλάδα, όπως λέει και το άρθρο 120 του Συντάγματος της χώρας.
  • -          Εδώ συγκροτούμε την νέα, πολιτική δύναμη και σπάμε τον φόβο και την μιζέρια.
  • -          Να πάει παντού το μήνυμα της εξέγερσης. Να δουλέψουμε για το εμείς. Να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν όλοι οι άνεργοι.
  • -          Δεν δουλεύει τίποτα χωρίς εμάς, χωρίς τα δικά μας χέρια. Γενικές απεργίες παντού να γίνουμε μια γροθιά.
  • -          Να γίνουμε ιός και να διασπαρούμε παντού.
  • -          Υπάρχουν εκδότες όπως ο Κουρής που χρωστάνε παντού, και τρομοκρατούν και εκβιάζουν τους εργαζόμενους.
  • -          Το σύστημα φορολόγησης δεν είναι το ίδιο για τους πλοιοκτήτες και τους έχοντες και κατέχοντες. Ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους.
  • -          Λάθος να πιστεύουμε ότι φταίμε και εμείς, λάθος να στρέφουμε το μαχαίρι ό ένας εναντίον του άλλου, ομόνοια, αλληλεγγύη, συστράτευση όλων μας σε κοινό αγώνα.
  • -          Ξεπουλούν την ενέργεια, και αποκτούν μεγάλες περιουσίες με τις μίζες τους.
  • -          Ας ξεκινήσουμε με δομές αυτοοργάνωσης, μια συλλογική κουζίνα, κάποιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, να βρούμε παραγωγούς να μας δώσουν τα προϊόντα τους. Η πλατεία Συντάγματος να γίνει κεντρικό παράδειγμα αγώνα για όλη την Ελλάδα.
  • -          Να περιφρουρήσουμε αυτό που συντελείται. Είναι υπόθεση δική μας και έτσι πρέπει να παραμείνει.
  • -          Η νεολαία βγαίνει με ψυχή, με πίστη, ειρηνικά, όχι όπως τον Δεκέμβρη του 2008, έχουμε ωριμάσει όλοι μας.
  • -          Προχθές οι ακροδεξιοί χτυπούσαν και μαχαίρωναν τους μετανάστες, τους μετανάστες από τις χώρες που πρωτοστάτησαν και δίδαξαν ό, τι εξεργεσιακό συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, στον κόσμο.
  • -          Μετά το «Βέλος», και το Πολυτεχνείο, είναι η πρώτη ενέργεια άμεσης Δημοκρατίας και ηθικής ανάτασης στην Ελλάδα.
Ραντεβού όλοι σήμερα πάλι στις πλατείες μας, στις 18:00 ανεξαρτήτως του τι καιρού θα κάνει. Κάθε μέρα αυτό θα γίνεται, μέχρι να φύγουν με ελικόπτερο από τη ταράτσα της α-Βουλής. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την δύναμη στα χέρια μας, εμείς είμαστε οι κυβερνώντες, αυτό πρέπει να το καταλάβουν. Θέλουμε ΠραγματικήΔΗΜΟκρατία. Ανοικτή, χωρίς φίμωση, χωρίς φόβο, όπως τη σχεδίασαν οι πρόγονοί μας.

http://dialogoi.enet.gr/post

Τα λόγια ενός παλιού καθηγητή του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης στη συνέλευση της Puerta del Sol



 Agustín García Calvo
(Λόγια από ηχογράφηση)
Είστε η χαρά, η χαρά του απροσδόκητου, αυτού που δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε από τις αρχές, ούτε από τις κυβερνήσεις, ούτε από τα κόμματα οποιουδήποτε χρώματος, του πραγματικά απροσδόκητου. Ούτε εσείς οι ίδιοι το πιστεύατε πριν λίγους μήνες ή εβδομάδες ότι θα μπορούσε να συμβεί. Παρόλα αυτά έτσι είναι, η χαρά είναι το απροσδόκητο και δεν υπάρχει άλλη χαρά, δεν υπάρχει μέλλον, όπως θα εξηγήσω στην πορεία. Ωστόσο, θα πω κάτι που φαίνεται αντιφατικό. Εγώ το περίμενα αυτό πάνω από 40 χρόνια, 46 για την ακρίβεια. [ακούγονται χειροκροτήματα] Τώρα θα σας πω το γιατί. Στη δεκαετία του ’60, όπως θα έχετε ακούσει οι νεότεροι, άρχισε να σηκώνεται σε όλο τον κόσμο ένα κύμα διαμαρτυρίας κυρίως από φοιτητές σε πανεπιστήμια και ανάλογους χώρους, στο Τόκιο, στην Καλιφόρνια και αλλού… Τον Φλεβάρη του ’65 αυτό το κύμα έφτασε στη Μαδρίτη. Εγώ παρασύρθηκα από αυτό με μεγάλη χαρά, όποιο κι αν ήταν το τίμημα. Όπως ξέρετε, το κύμα έπειτα συνεχίστηκε στη Γερμανία με τον Rudi Dutschke τον κόκκινο και στο τέλος στη Γαλλία όπου μάλλον σιγά σιγά έσβησε. Θα σας εξηγήσω πώς καταλαβαίνω εγώ ότι αυτό που έγινε το ’65 σχετίζεται με αυτό που γίνεται εδώ τώρα. Ίσως κάποιοι από τους μεγαλύτερους εδώ ή όχι και τόσο μεγάλους ή ακόμα και οι γονείς των πιο μεγάλων από εσάς, ήταν τότε φοιτητές στην πανεπιστημιούπολη της Μαδρίτης και τρέχαμε μαζί μπροστά από τους αστυνομικούς που τότε τους αποκαλούσαμε “οι γκρίζοι”… Εκείνα τα χρόνια στον “πρώτο” ή αναπτυγμένο κόσμο ξεκίνησε να εγκαθιδρύεται ένα καθεστώς, ένα καθεστώς της εξουσίας που είναι ακριβώς το ίδιο από το οποίο τώρα υποφέρουμε όλοι μαζί…. [ακούγεται μεγάλος θόρυβος]Σωπαίνω λίγο [μια φωνή λέει: “μη σωπαίνεις, συνέχισε!”] …Ένα καθεστώς που είναι με λίγα λόγια η μορφή αυτή εξουσίας στην οποία το κράτος, η κυβέρνηση και η δημόσια διοίκηση είναι συνυφασμένα με το κεφάλαιο, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις οποιεσδήποτε οικονομικές επενδύσεις. Εξ’ ολοκλήρου συνυφασμένα. [χειροκροτήματα, φωνές]. Επομένως, πιο απλά μπορούμε να πούμε ότι είναι το Καθεστώς του Χρήματος, και γι’αυτό πιστεύω ότι πολλοί από εσάς κατα βάθος ξεσηκώνεστε ενάντια σε αυτό κυρίως και θέλετε να φωνάξετε και να πείτε το μοναδικό που ξέρει ο λαός, που είναι να πει ΟΧΙ! [δυνατά χειροκροτήματα, φωνές: “Αυτό είναι!”]Αυτό που με ξεσήκωσε στα 39 μου, πριν από 46 χρόνια, είναι το ίδιο που τώρα φτάνει στο τέλμα του, στα γεράματά του, το καθεστώς του κράτους-κεφαλαίου, του χρημάτος. Όντως δείχνει σημάδια κόπωσης, όπως τα παραμύθια της μακρόπρόθεσμης κρίσης, και πολλά άλλα που θα σας λένε, και τα νούμερα με τα οποία προσπαθούν καθημερινά να σας αποπροσανατολίσουν για να μην αισθάνεστε και να μην αντιλαμβάνεστε αυτό που γίνεται πίσω από τα νούμερα και τα λόγια που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις ή τα κόμματα για να σας κρατήσουν αποπροσανατολισμένους.. Έτσι λοιπόν είναι για μένα πολύ λογικό να βρίσκομαι ανάμεσα σας αυτή τη στιγμή που το καθεστώς γερνάει, έτσι όπως βρισκόμουνα και στη γένεσή του. Για μενα η εξέγερση των φοιτητών το ’65 προήλθε από το γεγονός ότι αντιλήφθηκαν αυτό που μας ερχόταν. Τώρα εσείς έχετε υποφέρει από το καθεστώς πολύ παραπάνω. Ακόμα κι αν ονομάσετε με διαφορετικούς τρόπους αυτό τον πόνο. Έτσι λοιπόν, εκτός από απροσδόκητο, είναι και λογικό να σηκώνεστε και να φωνάζετε εναντίον του.
Μπορώ να σας πω κι άλλα, αλλά δεν θα ήθελα, στην προσπάθεια μου να συνεισφέρω με τον τρόπο μου σε αυτή την εξέγερση, ή όπως θέλετε να την ονομάσετε, να φανεί ότι έρχομαι εδώ να δώσω συμβουλές. Ωστόσο, αν και δεν θέλω να φανεί κάτι τέτοιο, θα εκφράσω δυο σκέψεις που μου έρχονται, κυρίως αρνητικές. Η πρώτη είναι να μην υπολογίζουμε στο Κράτος, όποιο και να είναι, σε κανένα είδος κρατικής οργάνωσης. [Ακούγονται χειροκροτήματα και φωνές]. Είναι ένα λάθος που, απ’ ότι βλέπω, πολλοί από σας αντιλαμβάνεστε χωρίς να είναι ανάγκη να σας το πει κανείς. Ως συνέπεια και συνέχεια αυτού δεν μας είναι καθόλου χρήσιμη η Δημοκρατία, ούτε καν η λέξη δημοκρατία. Συγγνώμη, βλέπω πως αυτό δε σηκώνει τόσα χειροκροτήματα, αλλά πρέπει να επιμείνω.Ήδη καταλαβαίνω ότι το να διαλέξει κανείς το σύνθημα “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!” είναι μια τακτική. Μια τακτική για να μην καρφωθεί αμέσως, γιατί το να έλεγε κατευθείαν και άμεσα “Όχι σε οποιοδήποτε Κράτος, δημοκρατικό ή μη” θα μπορούσε να ακουστεί άσχημα, και μια τέτοια συστολή μπορεί να είναι η αιτία . Αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα να απαγκιστρωθούμε σιγά σιγά από αυτή την απάτη. Η Δημοκρατία είναι μια οφθαλμαπάτη, είναι μια απατή για αυτό το ζωντανό κομμάτι μέσα μας που αποτελεί τον “λαό” και τον “κόσμο”. Ήταν έτσι και τότε όταν εφευρέθηκε από τους αρχαίους Έλληνες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη. Είναι μια οφθαλμαπάτη που θεμελιώνεται κυρίως στην αντίφαση που ίδια η λέξη εμπεριέχει, δήμος και κράτος. Κράτος ήταν η εξουσία και δήμος υποτίθεται ότι ήταν ο λαός, όμως, ό,τι κι αν έχει γίνει στην εξέλιξη της ιστορίας, ποτέ το κράτος δεν ανήκει στο λαό, το κράτος είναι ενάντια στο λαό. [μπράβο] Αυτό είναι κάτι πολύ ξεκάθαρο αλλά πρέπει να το καταλάβουμε. [χειροκροτήματα και επεφημίες] Έτσι λοιπόν νομίζω πως αυτή η αντίφαση που κρύβεται στο ίδιο το όνομα της δημοκρατίας σάς ενθαρρύνει πολύ περισσότερο να το καταλάβετε αληθινά. Το δημοκρατικό καθεστώς είναι απλά το πιο προχωρημένο, το πιο τέλειο, αυτό που παράγει καλύτερα αποτελέσματα, το Καθεστώς Ευημερίας στο οποίο μας λένε ότι ζούμε, είναι απλά αυτό, αλλά ταυτόχρονα δε σταματάει να είναι η παντοτινή Εξουσία. Αντίθετα, όσο πιο τέλειο και προχωρημένο είναι, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι στα κόλπα της εξαπάτησης και στη διαχείρηση των ψεμάτων, που είναι απαραίτητα για την κάθε Εξουσία. Αυτό επίσης ελπίζω να το καταλάβετε καλά, χωρίς ψέματα δε στέκεται κανένα είδος εξουσίας. Το ψέμα είναι το να κάνεις τους ανθρώπους να σε πιστέψουν, η πίστη, και αυτό είναι η βάση, το θεμέλιο στο οποίο στέκεται οποιοδήποτε κράτος. Και αν κάποιος από σας έχει τη φαντασίωση μιας καλύτερης δημοκρατίας, θα του ζητούσα να αρχίσει να απομακρύνεται από αυτή την ψευδαίσθηση. Δεν είναι αυτός ο δρόμος, δεν είναι. Και αν η εξέγερσή σας θα έπαιρνε κάποιο οργανωτικό χαρακτήρα, τέλος πάντων, παρόμοιο με του ίδιου του κράτους, θα ήταν ήδη χαμένη, δε θα έκανε τίποτα άλλο παρά να επαναλάβει την ίδια ιστορία με άλλα χρώματα, και θα ήταν πιο τελειοποιημένη ακόμα, ακριβώς γιατί θα είχε τότε αφομοιώσει την εξέγερση, γιατί θα είχε αφομοιώσει τη διαμαρτυρία, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο, μέσα από αποτυχημένες επαναστάσεις, τα κράτη έχουν προχωρήσει μέχρι τώρα. Είναι ακριβώς αυτό που τους χρειάζεται, γιατί, για να συνεχίζει να είναι το ίδιο έτσι όπως είναι, το χρήμα δεν μπορεί παρά να αλλάζει, να αλλάζει για να συνεχίζει να είναι το ίδιο. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που έχετε να αντιμετωπίσετε. Όταν σας προτείνω ή σας συνιστώ να απαρνηθείτε τις ιδέες ενός καλύτερου κράτους, μιας καλύτερης εξουσίας και σας θυμίζω ότι… [ακούγονται θόρυβοι από αλλού στην πλατεία]… Θα τελειώσω σύντομα για να ασχοληθείτε με άλλα ίσως πιο διασκεδαστικά από εμένα. Τώρα που τολμάω να σας προτείνω να απαρνηθείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, και για αυτό σβήνω από τη λίστα μερικά από τα αιτήματα που οι εκπρόσωποί σας έχουν θέσει, την ίδια στιγμή σας προτείνω να απαρνηθείτε και κάτι άλλο, το μέλλον, το οποίο είναι ο Εχθρός.
Καταλαβαίνετε καλά ότι απορρίπτοντας την εξέγερση ως προσπάθεια να βρείτε ένα καλύτερο καθεστώς, σας προτείνω να απαρνηθείτε το μέλλον. [“Τι προτείνεις;”]. Το μέλλον είναι αυτό με το οποίο σας εξαπατούν, και εσάς τους μεγαλύτερους, αλλά κυρίως τους πιο νέους. Κάθε μέρα σας λένε “Έχετε μέλλον μπροστά σας” ή “πρέπει να κοιτάξετε το μέλλον σας”, “ο καθένας πρέπει να δημιουργήσει το μέλλον του”, και αυτό είναι ακριβώς, ακόμα κι αν δεν το λένε, μια υποταγή στο θάνατο, στο μελλοντικό θάνατο. Το μέλλον είναι αυτό, αυτό που χρειάζεται το Κεφαλαίο. Το χρήμα δεν είναι κάτι άλλο από πίστωση, δηλαδή, μέλλον, πίστη στο μέλλον. Αν δεν μπορούσε το μέλλον να λογαριάσει, δε θα υπήρχαν ούτε τράπεζες ούτε κρατικοί προϋπολογισμοί. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς, είναι το όπλο τους. Για αυτό, μην αφήνετε να σας παρουσιάζεται σαν κάτι ευλογημένο ή ευεργετικό. Πρέπει να σας ακούγεται ακριβώς σαν θάνατος, αυτό είναι το μέλλον. Ό,τι και να είναι αυτό που κάνουμε εδώ, που κάνετε εδώ, από μόνο του θα δείξει, αλλά δεν έχουμε μέλλον. Αυτό είναι των Εταιριών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του Κεφαλαίου. Δεν έχετε μέλλον! Πρέπει να έχετε το θάρρος να το καταγγείλετε. Θα σας αφήσω σύντομα, προς το παρόν δε θα δώσω άλλες συστάσεις. Κάτι άλλο πιο πρακτικό και της στιγμής. Θα ευχόμουν βέβαια, μετά από τις εκλογές της… της 22 μαΐου, που εμποδίζουν πολύ (θα το έχετε δει πως τα ΜΜΕ σάς μπερδεύουν με το ζήτημα των εκλογών, ενώ δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν παρά σας κάνουν να χάσετε πολύ χρόνο σκεφτόμενοι τι είναι αυτό που πρέπει να κάνετε, να ψηφίσετε ή όχι, να ψηφίσετε από εδώ ή από εκεί) είναι ένα απίστευτο εμπόδιο… οπότε η ευχή μου θα ήταν, όταν περάσει αυτή η βαρεμάρα, αυτή η μαλακία των εκλογών, να συνεχίσετε ζωντανοί, και κάπως μαζί οι μεν με τους δε. [χειροκροτήματα] Και σε αυτή την περίπτωση θα τολμούσα να σας προτείνω μια τακτική (το να συνεχίσουμε με τις συνελεύσεις εδώ είναι μάλλον ένα λάθος που δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ ακόμα). Είναι ξεκάθαρο ότι σε μια τέτοια περίπτωση, σε μια τέτοια εξέγερση, όπως νομίζω ότι ήδη όλοι ξέρετε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλο Όργανο, είτε αποφάσεων, είτε αντιπροσώπευσης, παρά μόνο οι συνελεύσεις. Και αμέσως θα σας πω το γιατί. [χειροκροτήματα]Δεν μπορεί να υπάρξει γιατί οι συνελεύσεις σαν κι αυτή έχουν αυτό το μεγάλο πλεονέκτημα, κανείς δεν ξέρει πόσοι είμαστε, μπαινοβγαίνουμε και ποτέ δεν μπορούμε να μετρηθούμε, και γι’αυτό ποτέ δεν μπορούμε να ψηφίσουμε όπως κάνουν οι δημοκράτες. Γιατί δεν ξέρει κανείς ούτε πόσοι είμαστε ούτε χωράει καμία στατιστική και κανένας αριθμητικός υπολογισμός. Αυτό κάνει μια μεγάλη συνέλευση, να πλησιάσει να είναι αυτό που λέμε λαό, που δεν υπάρχει αλλά είναι, και να πλησιάσει αυτό που μένει πίσω από τα άτομα. Αυτά όντως μετριούνται σε αριθμό ψυχών και αριθμό ψήφων, αλλά δεν μετριέται αυτό που μένει από πίσω. Επομένως, να μην απαρνηθούμε ποτέ τις συνελεύσεις. Τώρα απευθύνομαι λίγο σε αυτούς που είστε φοιτητές με τους οποίους έχω περισσότερη επαφή. Ένα από τα πιο άμεσα πράγματα που πρέπει να κάνουμε θα ήταν να καταλάβουμε τα σχολεία, τις σχολές [χειροκροτήματα].Και ολοκληρώνω λέγοντας το γιατί. Γιατί εδώ και πολύ καιρό μέσα σε αυτό το καθεστώς ευημερίας που υποφέρουμε τα εκπαιδευτικά κέντρα, τα πανεπιστήμια έχουν περιοριστεί σε ένα μόνο πράγμα που είναι η εξέταση. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια. Αυτές τις μέρες στις σχολές πρέπει να δωθούν οι εξετάσεις που θα παράγουν με αυτόν τον τρόπο τους μελλοντικούς υπαλλήλους τόσο του Κεφαλαίου όσο και του Κράτους ή του ίδιου του Πανεπιστημίου, το οποίο είναι επίσης ένα από τα εργαλεία του Κράτους.
[διακοπή από συνθήματα στην πλατεία “οέ οέ οέ τη λένε δημοκρατία αλλά δεν είναι”].
Για να σας αφήσω, η πρότασή μου είναι η εξής, κατάληψη των πανεπιστημιακών κέντρων, να τους κάνουμε να αναγνωρίσουν ότι δεν είναι εκεί για να διδάσκουν ούτε για να ερευνούν ούτε για τίποτα, είναι εκεί μόνο για να εξετάζουν, για να σας εξετάζουν κι έτσι να παράγουν μελλοντικούς υπαλλήλους. Δημιουργούν το μέλλον σας, σε αυτό δεν μας εξαπατούν κι έτσι η πιο άμεση δράση ποια μπορεί να είναι; Φυσικά, η καταστροφή, το μποϋκοτάζ των τωρινών εξετάσεων, για παράδειγμα αυτών που μόλις τώρα ξεκίνησαν το Μάη. Είναι κάτι από την καρδιά [χειροκροτήματα]. Ίσως στην αρχή μπορεί να σας φαίνεται λίγο παράλογο, αλλά αν αφήσετε τον εαυτό σας να το σκεφτεί, ίσως να μην είναι και τόσο. Έχοντας στο νου ότι η υπακοή στις εξετάσεις είναι απλά υπακοή στο μέλλον, ότι εμείς δεν έχουμε μέλλον, έχοντας στο νου ότι τα πανεπιστημιακά κέντρα στα οποία είστε χωμένοι έχουν μόνο αυτό το σκοπό, την κατασκευή του μέλλοντος και των υπαλλήλων, μπορεί να μη σας φανεί και τόσο ανόητη η πρόταση. Αλλά και να σας φανεί ή όχι, με αυτό σας αποχαιρετώ, αναφερόμενος ξανά στη χαρά που αυτό το τόσο απροσδόκητο μού έχει φέρει και που ταυτόχρονα περίμενα από το ’65. ¡Salud!
http://wp.me/p1pa1c-apv
http://naftilos.blogspot.com/2011/05/puerta-del-sol.html?

Η Σλαβική ονοματοδοσία της Θεσσαλονίκης(Solun)


Του Δρ Φαίδωνα Μαλιγκούδη

Η σλαβική ονοματοδοσία της μακεδονικής μητροπόλεως δεν έχει μέχρι σήμερα διευκρινισθεί ικανοποιητικά. Όλες οι προσπάθειες ετυμολόγησης του σλαβικού ονόματος Solun ξεκινούν από την προϋπόθεση ότι αυτό προήλθε είτε από τον δημώδη τύπο Σαλονίκη[11], είτε από τον τύπο Saruna της Αρωμουνικής[12]. Η ερμηνεία όμως αυτή προσκρούει σε μιαν ανυπέρβλητη, κατά τη γνώμη μου, δυσκολία, μια και δεν μας παρέχει μιαν ευλογοφανή εξήγηση, γιατί αποβλήθηκε η κατάληξη -ικη στα σλαβικά. Η επικρατέστερη από τις παρόμοιες προσπάθειες ετυμολόγησης (η οποία διατυπώθηκε πριν από 60 περίπου χρόνια από τον βούλγαρο γλωσσολόγο Stojan Romanski) [13] λαμβάνει, μάλιστα, ως δεδομένο ένα -εξωγλωσσικό φαινόμενο, το οποίο είναι αδύνατο να καταδειχθεί: κατά το βούλγαρο γλωσσολόγο οι Σλάβοι, ακούγοντας τον τύπο * Σαλουνίκ’ εξέλαβαν την κατάληξη -ικ(η) ως υποκοριστικό επίθημα και, επειδή τους φαινόταν παράλογο να χρησιμοποιούν για μια μεγαλούπολη ένα υποκοριστικό όνομα, απάλειψαν με την καθημερινή χρήση του ονόματος την «υποκοριστική» κατάληξη  –ικη[14].

Η λύση, ωστόσο, είναι απλούστερη και ανταποκρίνεται απόλυτα στη μορφολογία των σλαβικών γλωσσών:
το όνομα Solun αποτελεί παράγωγο που σχηματίστηκε από το προσηγορικό solb = «αλάτι» μέσω του επιθήματος -un. Θα μπορούσαμε λοιπόν, περνώντας στο σημασιολογικό περιεχόμενο του ονόματος, να συμπεράνουμε ότι η Θεσσαλονίκη ήταν για τους Σλάβους η «πόλη του αλατιού», ερμηνεία που ενισχύεται, άλλωστε, από μαρτυρίες του 7ου αι. για την ύπαρξη μεγάλων αλυκών στην πόλη του Αγίου Δημητρίου[15].

Αξίζει, όμως, να σημειωθεί εδώ ότι η ονοματοδοσία αυτή δεν φέρει ένα από τα επιθήματα, με τα οποία σχηματίζονται τα συνήθη σλαβικά τοπωνύμια. Το επίθημα -un, όπως πολύ πειστικά έδειξε ο R. Jakobson[16], χαρακτηρίζει κατά την πρώιμη αυτή περίοδο (7ος αι.) αποκλειστικά τα θεοφόρα και τα μυθολογικά ονόματα της Κοινής Σλαβικής. Θα μπορούσε, λοιπό, να υποθέσει κανείς ότι οι «βάρβαροι» εξωτερίκευσαν το δέος με το οποίο αντίκρυζαν την «πόλη του αλατιού»[17] (πολύτιμου οικονομικού αγαθού για την εποχή εκείνην), προσδίδοντας σ' αυτήν ένα όνομα-ταμπού;

Θα διστάζαμε ίσως ν' απαντήσουμε καταφατικά, αν δεν μας ενεθάρρυνε η ύπαρξη ενός δεύτερου, ταυτόσημου τεκμηρίου στον ελληνικό χώρο: η σλαβική ονομασία της Λαμίας, πόλης που δεσπόζει στον σιτοβολώνα της Α. Στερεάς, είναι Zitun ( = Ζητούνι). Τοπωνύμιο που, μορφολογικά, έχει την ίδια προέλευση, μια και σχηματίστηκε με το ίδιο ακριβώς επίθημα (-un) από το σλαβικό προσηγορικό zito = «σιτάρι».

Το σημειωτικό ζεύγος «ψωμί - αλάτι» που αντανακλάται από τα δύο σλαβικά τοπωνύμια έχει αρχέγονες ρίζες στη σλαβική παράδοση και επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας ως τελετουργικός συμβολισμός κατά την τιμητική υποδοχή των ξένων. Η ανίχνευση του στον προφορικό κώδικα των Σλάβων εκείνων, που διεισδύουν στον ελλαδικό χώρο ως έποικοι και καλλιεργητές, θα μας επέτρεπε ίσως να δούμε κι εμείς σήμερα από τη δική τους σκοπιά το νέο κόσμο που θα τους περιβάλλει, μέχρις ότου απωλέσουν οριστικά την εθνο γλωσσική τους ταυτότητα.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[11]-Για τη μεταβολή Θεσσαλονίκη - Σαλονίκη πβ. τελευταία Α.Ι. Θαβώρης, Θεσσαλονίκη - Σαλονίκη. Η ιστορία του ονόματος της πόλης. Εν: Η Θεσσαλονίκη 1 (1985), σ. 1-21. Η αρχαιότερη γραπτή μνεία του τύπου Σαλονίκη είναι εκείνη μιας, λανθάνουσας σήμερα, επιγραφής της 3ης-4ης δεκαετίας του 9ου αι., πβ. V. Besevliev, Zur Deutung der protobulgarischen Inschrift von Vassilika, Chalkidike. Ev: Jahrbuch der Osterreichischen Byzantinistik 35 (1985), σ. 143 κ.ε.

[12]-P. Skok, Ετυμολογικό λεξικό της Σερβοκροατικής (σερβο-κρατ.), τ. 3, Zagreb 1973, σ. 305 (λήμμα Solun).

[13]-Δημοσιεύθηκε βουλγαρικά σε άρθρο στο περιοδικό Makedons-ki Pregled τ. V, 2 (1929), σ. 78 κ.ε. Πβ. επίσης Β. Gerov, Zur Frage nach der altbulgarischen Form des Namens der Stadt Saloniki. Ev: Recueil dedie a la memoire du Prof. Peter Nikov, Σόφια 1940, σ. 126-133.

[14]-To πειστικότερο αντεπιχείρημα που μπορεί να προβάλει κανείς σ' αυτήν την ερμηνεία, το αντλούμε από την ιστορική πράξη: το αρχαίο όνομα της σημερινής πρωτεύουσας της Βουλγαρίας, η πόλις Σαρδική (ή Σερδική) της Κάτω Μοισίας διατήρησε την κατάληξη -ικη (σε ουρανωμένη μορφή) και στα Σλαβικά: Σαρδική > * Serd c > Sre-dec.

[15]-Πρόκειται για την επιγραφή του έτους 688 που μαρτυρεί την ύπαρξη αλυκών στα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Πβ. Α. Vasiliev, An Edict of the Emperor Justinian II, September, 688. Ev: Speculum XVIII, 1 (1943), σ. 1-13.

[16] -Πβ. του ιδίου, Linguistic Evidence in Comparative Mythology. Ev: R. Jakobson, Selected Writings, τ. 7, Βερολίνο - Ν. Υόρκη 1985, σ. 19-20.

[17]-Πβ. τις πολύ εύστοχες παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν πρόσφατα: τα τείχη της μεγαλούπολης ενέπνεαν στους Σλάβους ένα θρησκευτικό δέος, μια και γι' αυτούς ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. (W. Pohl, Die Awaren. Ein Steppenvolk in Mitteleuropa, Μόναχο 1988, σ. 105).

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2011/05/solun.html#more
  1. http://phmalingoudis.blogspot.com/2008/07/blog-post.html
  2. «Ελληνισμός και Σλαβικός Κόσμος», Βάνιας, 2006, σελ 122-125 

10 τροφές για τέλειους κοιλιακούς!!!!


Αυγά
Ένας πραγματικός δυναμίτης πρωτεϊνών, τα αυγά αποτελούν το καλύτερο πρωϊνό ή γεύμα για μετά την άσκηση αφού αποτρέπουν τους μύες απ' την... κατάρρευση ενώ τα υψηλά επίπεδα της βιταμίνης Β12 αντιμάχονται τα κύτταρα του πάχους στον οργανισμό σας.
Εάν ανησυχείτε για την χοληστερίνη σας, μπορείτε να αφαιρέσετε τον κρόκο του αυγού και να επωφεληθείτε απ' το υψηλό σε πρωτεΐνη ασπράδι. 

Καθαρά κρέατα
Πρωτεΐνη και πάλι πρωτεΐνη! Κρέατα όπως η γαλοπούλα και ο κιμάς είναι γεμάτοι από αυτήν, γεγονός που τα καθιστά φιλικά προς το χτίσιμο των μυών σας και προς την τόνωση του ανοσοποιητικού σας συστήματος. Αγοράστε όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας κρέας και ψάχνετε πάντα για τις πιο «στεγνές» εκδοχές του.
Έξτρα κίνητρο για την κατανάλωση κιμά είναι η περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β που καταστρέφει το λίπος...
Ψητό ψάρι
Μην ξεγελιέστε νομίζοντας ότι το πεντανόστιμο ψάρι - που είναι γεμάτο ομέγα 3 - θα σας παχύνει αντί να σας αδυνατίσει.
Περιέχουν όντως λιπαρά, αλλά πρόκειται για τα καλά λιπαρά που αποτρέπουν την αποθήκευση του λίπους σε συνδυασμό με την πρωτεΐνη στη μέση σας.
Προστατεύουν επίσης το ανοσοποιητικό σας σύστημα, επομένως θα μπορείτε να συνεχίσετε την γυμναστική χωρίς να νοιώθετε άρρωστες ή καταβεβλημένες. 3 φορές την εβδομάδα θα πρέπει να τρώτε ψάρι...
Ξηροί καρποί
Δεν το περιμένατε έτσι; Οι ξηροί καρποί έχουν την φήμη ότι παχαίνουν αλλά στην πραγματικότητα είναι μια ακόμα τροφή με «καλά» λιπαρά και αποτελούν το καλύτερο σνακ που μπορείτε να έχετε μαζί σας.
Εάν νοιώθετε ότι πεινάτε κατά τη διάρκεια της ημέρας, φάτε μια-δυο χαψιές για να κόψετε την πείνα και να αποτρέψετε την αποδυνάμωση των μυών (άλλωστε σνακ όπως σοκολάτες, πατατάκια και μπισκότα είναι ο,τι χειρότερα για τη μέση σας).
Ελαιόλαδο
Το ότι πρέπει να μαγειρεύετε τα φαγητά σας με ελαιόλαδο δεν το συζητάμε καν. Αυτό που κάνει το ελαιόλαδο είναι ότι ενθαρρύνει το σώμα σας να καίει τα λιπαρά και μειώνει την χοληστερίνη σας, κάτι που παράλληλα ευνοεί και την καρδιά σας.
Φασόλια
Τα περισσότερα φασόλια είναι γεμάτα πρωτεΐνη αλλά και σίδηρο. Για να αποκομίσετε όλα τα οφέλη κοιτάξτε να τα μαγειρεύετε προσεκτικά έτσι ώστε να διοχετεύονται οι βιταμίνες στους μυς σας και να «σφίξει» η μέση σας.
Φαγητά ολικής άλεσης
Το σώμα σας ακόμα χρειάζεται ακόμα υδατάνθρακες (άλλωστε κάθε γεύμα περιλαμβάνει μια ισορροπία πρωτεϊνών, υδατανθράκων και λιπαρών) επομένως μην τους κόψετε τελείως απ' το διαιτολόγιο σας.
Εάν θέλετε να έχετε ένα επίπεδο στομάχι, τότε θα πρέπει να σταματήσετε να τρώτε επεξεργασμένους υδατάνθρακες όπως λευκό ψωμί, μακαρόνια και λευκό ρύζι. Αντικαταστήστε τα με μη επεξεργασμένα φαγητά ολικής άλεσης.
Χαμηλά σε λίπος γαλακτοκομικά
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, το τυρί είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της περιφέρειάς σας. Αλλά δεν θα πρέπει να είναι έτσι. Θα πρέπει να τρώτε τυρί και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα όπως το γάλα και το γιαούρτι, αλλά κοιτάξτε να είναι χαμηλά σε λίπος.
Κατ' αυτό τον τρόπο, ενδυναμώνετε τα κόκκαλα σας και θα «σπάσετε» μια και καλή τα αποθέματα σε λιπαρά. Έρευνα που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο Purdue βρήκε ότι εκείνοι που καταναλώνουν τρία ποτήρια low-fat γάλα την ημέρα πήραν λιγότερα κιλά μέσα σε δυο χρόνια σε σχέση με όσους έκαναν εξαντλητικές δίαιτες...
Φυστικοβούτυρο
Το φυστικοβούτυρο είναι η πιο κατάλληλη τροφή για φαγητό πριν από την άσκηση.
Λαχανικά με φύλα
Χαμηλά σε λιπαρά τα λαχανικά με φύλα όπως το σπανάκι είναι γεμάτα βιταμίνες που βοηθούν στην λιποδιάλυση

http://health-beauty-internet.blogspot.com

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

ΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΥΠΟΥΣ ΓΟΝΙΚΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ




Όταν η ψυχιατρική και ο νόμος ενώνουν τις δυνάμεις


Richard Α. Gardner, M.D.

Από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετία του '70, σε συνδυασμό με την αντικατάσταση του τεκμηρίου (της αρχής) των τρυφερών-ετών με το τεκμήριο του καλύτερου-συμφέροντος για το παιδί (και την ισότητα των φύλων που ενσωματώθηκε σε αυτό), εμφανίζεται και αυξάνει γρήγορα στις προσφυγές στα δικαστήρια επιμέλειας για τα παιδιά. Πατέρες που είχαν προηγουμένως λίγες εάν όχι οποιαδήποτε πιθανότητα για την επιμέλεια βρήκαν τώρα την υποστήριξη των δικαστηρίων για το αίτημα τους. Από τα τέλη της δεκαετίας του '70, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη δημοτικότητα της έννοιας της συνεπιμέλειας, υπήρξε ισότιμα περαιτέρω αύξηση πατεράδων στη προσφυγή στο δικαστήριο για διεκδίκηση επιμέλειας. Εκτιμώντας ότι προηγουμένως τα δικαστήρια έτειναν να απονείμουν σε έναν μόνο γονέα την επιμέλεια και παραχωρούσαν στον άλλο το δικαίωμα επικοινωνίας του γονιού, ενώ τώρα εμπλεκόμενοι σε διένεξη οι γονείς τώρα θα μπορούσαν ο κάθε ένας να ελπίσει για ένα μεγαλύτερο μερίδιο του χρόνου με τα παιδιά. Σε συνδυασμό με όλα αυτά μπορεί δικαιολογημένα να χαρακτηριστεί η κατάσταση σαν μία έκρηξη προσφυγής στα δικαστήρια επιμέλειας (που συνεχίζεται ακόμα). Άρχισα να βλέπω μια αναταραχή την οποία πριν είδα σπάνια, η οποία αναπτύχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά που εκτέθηκαν και μπλέχτηκαν στις διαφωνίες κηδεμονίας. Το αρχικό χαρακτηριστικό αυτής της αναταραχής είναι έμμονη αποξένωση από τον έναν γονέα.



Αρχικά, σκέφτηκα ότι παρατηρούσα τις εκδηλώσεις της απλής "πλύσης εγκεφάλου". Εντούτοις, ήρθα σύντομα να εκτιμήσω ότι τα πράγματα δεν ήταν ούτε τόσο απλά αλλά και ότι πολλοί άλλοι παράγοντες λειτουργούσαν. Κατά συνέπεια, εισήγαγα τον όρο του γονικού συνδρόμου αποξένωσης.



Χρησιμοποιώ τον όρο για να αναφερθώ σε μια διαταραχή στην οποία ένα παιδί βασανίζεται με την υποτίμηση και μια επικριτική δυσφήμηση κάποιου από τους γονείς (που συχνότερα είναι ο πατέρας) που είναι αδικαιολόγητη ή υπερβάλλουσα. Συγχρόνως, ο άλλος γονέας δεν μπορεί να κάνει τίποτε λανθασμένο και ο γονέας που δεν είναι σωστός δεν μπορεί να κάνε τίποτε ποτέ το σωστό. Η επισήμανση ότι τέτοια παιδιά ήταν μόνο σε πλύση εγκεφάλου από τον προτιμημένο γονέα είναι αφελής. Ο όρος πλύση εγκεφάλου υπονοεί ότι ένας γονέας συστηματικά και συνειδητά προγραμματίζει το παιδί για να απαρνηθεί τον άλλο γονέα. Η έννοια του γονικού συνδρόμου αποξένωσης περιλαμβάνει πολύ περισσότερο από την πλύση εγκεφάλου. Περιλαμβάνει όχι μόνο τους συνειδητούς αλλά υποσυνείδητους και ασυναίσθητους παράγοντες που συμβάλλουν ώστε μέσα από αυτούς ο προτιμώμενος γονέας να επηρεάζει την αποξένωση του παιδιού από τον άλλο γονέα. Επιπλέον (και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό), περιλαμβάνει τους παράγοντες που προκύπτουν μέσα από το ίδιο το παιδί (ιδιαιτερότητες) -ανεξάρτητα από τη γονική συμμετοχή– που ενθαρρύνουν (καλλιεργούν) την ανάπτυξη του συνδρόμου.



Χαρακτηριστικά, το παιδί βασανίζεται με "μία έχθρα" έναντι ενός γονέα. (Η λέξη έχθρα έχει τοποθετηθεί αποσπασματικά επειδή υπάρχουν ακόμα πολλά συναισθήματα τρυφερότητας και αγάπης που γίνονται αισθητά από τον περιφρονημένο γονέα που δεν επιτρέπεται να εκφραστούν.) Αυτά τα παιδιά μιλούν για το μισητό γονέα με κάθε διασυρμό και ανοσιότητα στο λεξιλόγιό τους - χωρίς την αμηχανία ή ενοχή. Ο διασυρμός του γονέα έχει συχνά τον χαρακτήρα μιας λιτανείας. Μετά από μόνο μία ελάχιστη ώθηση, θα ξεκινήσει ο ρόλος που έχει διαταχτεί. Κάποιος όχι μόνο ανιχνεύει μια προετοιμασμένη ικανότητα στην ομιλία αλλά συχνά ακούει τη φρασεολογία που είναι ίδια με αυτή που χρησιμοποιείται από το "αγαπητό" γονέα. (Πάλι, η λέξη αγαπητός τοποθετείται αποσπασματικά επειδή η εχθρότητα και ο φόβος προς εκείνο τον γονέα μπορεί ομοίως να μην εκφράζεται.) Ακόμη και αφότου χρόνια έχουν περάσει, το παιδί μπορεί να δικαιολογήσει την αποξένωση με μνήμες από δευτερεύουσες φιλονικίες που δοκίμασε στη σχέση με το μισητό γονέα. Αυτές αφορούν συνήθως ασήμαντες αφορμές και η εμπειρία μας μαθαίνει ότι τα περισσότερα παιδιά κανονικά τις ξεχνούν γρήγορα: "Συνήθιζε πάντα να μιλάει πολύ δυνατά όταν μου έλεγε να βουρτσίσω τα δόντια μου," "Συνήθιζε μα μου λέει «μην με διακόπτεις», "" και " Συνήθιζε να κάνει πολύ θόρυβο όταν μασούσε στο τραπέζι." Όταν αυτά τα παιδιά καλούνται να δώσουν περισσότερο πειστικούς λόγους για την έχθρα, είναι ανίκανα να τους παρέχουν. Συχνά, ο αγαπητός γονέας θα συμφωνήσει με το παιδί ότι αυτοί οι προφανείς λόγοι δικαιολογούν την τρέχουσα εχθρότητα.



Η έχθρα προς τον γονέα συχνά περιλαμβάνει εκτεταμένα ολόκληρη την οικογένεια αυτού του γονέα. Οι ξάδελφοι, οι θείες, οι θείοι, και οι παππούδες και γιαγιάδες - με τους οποίους το παιδί μπορεί προηγουμένως να είχε σχέσεις αγάπης - αντιμετωπίζονται τώρα το ίδιο απεχθείς. Ευχετήριες κάρτες δεν ανταλλάσσονται. Δώρα σταλμένα στο σπίτι του παιδιού απορρίπτονται, η παραμένουν κλειστά, ή ακόμα και καταστρέφονται [ γενικά με την παρουσία του αγαπητού γονέα ]. Όταν οι μισητοί συγγενείς του γονέα καλούν το τηλέφωνο, το παιδί θα αποκριθεί με άγριους διασυρμούς ή θα κλείσει το τηλέφωνο γρήγορα στον καλούντα. Η οργή αυτών των παιδιών είναι τόσο μεγάλη που που ξεχνούν απολύτως τις στερήσεις που προκαλούν στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο αγαπητός πάλι, γονέας είναι χαρακτηριστικά αδιάφορος με τα δυσάρεστα ψυχολογικά αποτελέσματα στο παιδί της απόρριψης αυτών των συγγενών.



Το παιδί μπορεί να εκθέτει μια χωρίς ενοχή αδιαφορία για τα συναισθήματα του μισητού γονέα. Θα υπάρξει μια πλήρης απουσία ευγνωμοσύνης για τα δώρα, τις διατροφές, και άλλες εκδηλώσεις της εμπλοκής από την συνεχιζόμενη στοργή του μισητού γονέα. Συχνά, αυτά τα παιδιά θα θελήσουν να είναι σίγουρα ότι ο αποξενωμένος γονέας συνεχίζει να παρέχουν τις πληρωμές υποστήριξης, αλλά συγχρόνως σθεναρά αρνούνται να επικοινωνήσουν με εκείνο τον γονέα. Συνήθως, θα πουν ότι δεν θέλουν ποτέ να δουν ξανά το μισητό γονέα πάλι, ή όχι πριν από τα δέκα ή τα είκοσι τους χρόνια. Σε ένα τέτοιο παιδί μπορώ να πω: "Έτσι θέλετε τον πατέρα σας για να συνεχίζει να πληρώνει για όλα, τα τρόφιμα, τον ιματισμό, το μίσθωμα, και την εκπαίδευσή σας - ακόμη και ιδιωτικά γυμνάσιο και κολέγιο - και όμως ακόμα δεν θέλετε να τον δείτε καθόλου για πάντα πάλι. Είναι δίκαιο αυτό;" Ένα τέτοιο μπορεί παιδί να αποκριθεί: "Είναι δίκαιο. Δεν αξίζει να με δει. Για αυτόν τον άνθρωπο η πληρωμή όλων αυτών των χρημάτων είναι μια καλή τιμωρία για τον."



Εκείνοι που δεν έχουν δει ποτέ τέτοια παιδιά μπορούν να θεωρήσουν αυτήν την περιγραφή μια καρικατούρα. Εκείνοι που τα έχουν δει θα αναγνωρίσουν το σύνδρομο αμέσως, αν και μερικά παιδιά δεν μπορούν να φανερώσουν όλα τα συμπτώματα. Το γονικό σύνδρομο αποξένωσης γίνεται όλο και περισσότερο σύνηθες, και είναι ένας καλός λόγος να προβλεφθεί γιατί θα γίνει ακόμα πιο συχνό στο άμεσο μέλλον εάν οι συγκρούσεις επιτήρησης γίνουν ακόμα περισσότερες.



Αλλού (1, 2, 3, 4, 5) έχω περιγράψει λεπτομερέστερα τις αιτίες και τις εκδηλώσεις του γονικού συνδρόμου αποξένωσης. Από τους γενεσιουργούς παράγοντες l, εκείνοι που είναι οι περισσότεροι σχετικά με αυτό το άρθρο αφορούν αυτό που θεωρώ την άκριτη ισότητα των "φύλο-προκατάληψη" κριτηρίων για την αξιολόγηση της γονικής ικανότητας στις διαφωνίες κηδεμονίας. Εάν το αποτέλεσμα της γενετικής διαφοράς (πιθανώς λόγω της ανάγκης επιβίωσης στους προηγούμενους χρόνους, όταν οι γυναίκες ήταν πρώτιστα στα μετόπισθεν με τα παιδιά και οι άνδρες κυνηγοί και πολεμιστές) ή του γεγονότος ότι οι μητέρες (ακόμα και σήμερα) είναι πιθανότερο να είναι τα αρχικά υποστηρίγματα των παιδιών, ο ψυχολογικός δεσμός μητέρα-παιδιών είναι γενικά ισχυρότερος από εκείνον του πατέρας-παιδί εγώ θεωρώ ότι τα συμπτώματα του γονικού συνδρόμου αποξένωσης - και στις μητέρες και στα παιδιά - αφορούν τις προσπάθειες να συντηρηθεί αυτός ο πιο παράξενος δεσμός. Αν και πολλές από τις τακτικές αυτών των μητέρων μπορούν να θεωρηθούν κακοήθεις, επεμβατικές, και δόλιες, έχω μια συμπόνια για αυτές τις γυναίκες. Έχουν αισθανθεί αβοήθητες και ανίσχυρες και έχουν προσφύγει συχνά στις πρωτόγονες τεχνικές λόγω της αποτυχίας των εκπολιτισμένων και ενήλικων ελιγμών που δεν μπόρεσαν να χειριστούν. Και τα παιδιά, επίσης, έχουν απειληθεί από τη διάσπαση του δεσμού μητέρα-παιδιών. Οι τεχνικές των παιδιών είναι ακόμα πιο πρωτόγονες λόγω της αφέλειας τους για τον κόσμο. Αν και έχουν επιλέξει τους ελιγμούς που φαίνονται παράλογοι και ανόητοι στον ενήλικο, αυτοί οι ελιγμοί δεν εμφανίζονται έτσι στα παιδιά λόγω της γνωστικής ανωριμότητας και της λιγότερο περίπλοκης δυνατότητάς τους να υπερασπιστούν ενάντια στη διάσπαση του δεσμού μητέρα-παιδιών. Εδώ εστιάζω στις θεραπευτικές και νομικές προσεγγίσεις στη μεταχείριση αυτών των παιδιών και των οικογενειών τους, τα οποία (με την αυξανόμενη εμπειρία) έχω διαιρέσει σε τρεις τύπους. Κάθε τύπος επιτρέπει την ειδική θεραπευτική και νομική προσέγγισή του. Τέλος, θα προτείνω τις οδηγίες για τους εκτιμητές και τα δικαστήρια, οι οποίες εάν εφαρμόζονται είναι πιθανό να μειώσουν, εάν όχι να αποτρέψουν εξ ολοκλήρου, την ανάπτυξη του γονικού συνδρόμου αποξένωσης.



Οι τρεις τύποι γονικών συνδρόμου αποξένωσης των οικογενειών



Με βάση την πιο πρόσφατη εργασία μου με αυτές τις οικογένειες, τις έχω διαιρέσει σε τρεις κατηγορίες: αυστηρός, μέτριος, και ήπιος. Αν και υπάρχει πραγματικά μια συνέχεια, και πολλές περιπτώσεις δεν αρμόζουν τακτοποιημένα σε μια από αυτές τις ταξινομήσεις, η διαφοροποίηση είναι ακόμα σημαντική με το σεβασμό και στις ψυχοθεραπευτικές και νομικές προσεγγίσεις. Εάν οι εκτιμητές πρόκειται να προβούν σε δικαστηριακές διευθετήσεις, είναι ζωτικής σημασίας να καθορίζουν πρώτα την κατάλληλη κατηγορία στην οποία η οικογένεια εντάσσεται. Σε κάθε κατηγορία θα πραγματευτώ τις μητέρες, τα παιδιά, και τις κατάλληλες ψυχοθεραπευτικές και νομικές προσεγγίσεις. Θα χρησιμοποιήσω τη μητέρα ως παράδειγμα του προτιμημένου γονέα επειδή αυτό συμβαίνει στην πλειοψηφία τέτοιων οικογενειών. Η εξήγησή μου για αυτήν την διαφορά είναι σχετική με τη θεωρία μου των αιτιών αυτής της αναταραχής. Εντούτοις, οι ίδιες εκτιμήσεις ισχύουν για τον πατέρα όταν είναι ο ευνοημένος γονέας.



Δεν μπορώ να δώσω την έμφαση που χρειάζεται στο γεγονός ότι σε πολλές (εάν όχι στις περισσότερες) υποθέσεις η θεραπεία αυτών των οικογενειών δεν είναι δυνατή χωρίς υποστήριξη δικαστηρίων. Μόνο το δικαστήριο έχει τη δύναμη να διατάξει αυτές τις μητέρες για να σταματήσουν τους χειρισμούς και τους ελιγμούς τους. Και είναι μόνο το δικαστήριο που έχει τη δύναμη να τοποθετήσει τα παιδιά σε οποίο δήποτε σπίτι θα ανταποκρινόταν καλύτερα στις ανάγκες τους στον ιδιαίτερο χρόνο. Οι ψυχοθεραπευτές που αναλαμβάνουν τη μεταχείριση τέτοιων οικογενειών χωρίς τέτοια δικαστική υποστήριξη δεν έχουν πιθανότητες επιτυχίας.



Βαριές περιπτώσεις του γονικού συνδρόμου αποξένωσης.



Η μητέρα αυτών των παιδιών είναι συχνά φανατικός υποστηρικτής. Θα χρησιμοποιήσουν κάθε ελιγμό στη διάθεσή τους (νόμιμο και παράνομο) για να εμποδίσουν την επικοινωνία. Βασανίζονται με το μίσος των συζύγων τους. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι παρανοϊκές. Μερικές φορές οι παρανοϊκές σκέψεις και τα συναισθήματα που στρέφονται για το σύζυγο επικεντρώνονται μόνο σε αυτόν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, αυτή η παράνοια είναι μόνο ένα παράδειγμα πολλών τύπων παρανοϊκών σκέψεων. Συχνά η παράνοια δεν εκτέθηκε πριν από την διάλυση του γάμου και είναι μια εκδήλωση της ψυχιατρικής αποσύνθεσης που προκύπτει συχνά από τις παρατεταμένες διενέξεις για το διαζύγιο (ειδικά για την επιμέλεια).(2) Κεντρικό σημείο στον παρανοϊκό μηχανισμό είναι προβολή. Αυτές οι μητέρες βλέπουν στους συζύγους τους πολλά απαράδεκτα χαρακτηριστικά που υπάρχουν πραγματικά μέσα σε αυτές τις ίδιες χαρακτηριστικά που δεν επιθυμούν να αναγνωρίσουν. Με την προβολή αυτών των απαράδεκτων ιδιοτήτων επάνω στους συζύγους τους, μπορούν να θεωρηθούν τα αθώα θύματα. Όταν μια κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης ενσωματωθεί σε όλο το σχήμα, τέτοιες μητέρες μπορούν να προβάλουν τις δικές τους σεξουαλικές κλίσεις τους επάνω στον πατέρα (3 6, 7) στην υπηρεσία αυτού του στόχου υπερβάλλουν και διαστρεβλώνουν οποιοδήποτε σχόλιο που το παιδί κάνει ώστε να δικαιολογήσουν τον ισχυρισμό. Και αυτό δεν είναι δύσκολο να συμβεί επειδή τα παιδιά κανονικά θα διασκεδάσουν τις σεξουαλικές φαντασίες, συχνά της πιο παράξενης μορφής. Συμφωνώ με το Freud (8) ότι τα παιδιά είναι "πολύμορφα διεστραμμένα," και με αυτόν τον τρόπο παρέχουν σε αυτές τις μητέρες μια άφθονη παροχή του υλικού για να χρησιμεύσουν ως οι πυρήνες για τις προβολές και τις κατηγορίες τους.



Τέτοιες μητέρες δεν ανταποκρίνονται στη λογική, έρχονται αντιμέτωπες με την πραγματικότητα, αναιρούν τη λογική. Θα πιστέψουν εύκολα τα πιο παράλογα σενάρια αποσπώμενα από τα παιδιά τους. Πεπειραμένοι και ειδικευμένοι ψυχοθεραπευτές που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για την κατηγορία απομακρύνονται η απολύονται,γιατί είναι εναντίον τους ή έχουν δωροδοκηθεί από τον σύζυγο. Και αυτό είναι χαρακτηριστικό της παρανοϊκής σκέψης: δεν αποκρίνεται στη λογική, και οποιαδήποτε αντιμετώπιση που ισχύει για το σύστημα οργανώνεται ορθολογικά στο παρανοϊκό σενάριο. Ακόμα και μια απόφαση δικαστηρίων ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένα στοιχείο ότι ο πατέρας είναι ένοχος της σεξουαλικής κακοποίησης δεν αλλάζει τις πεποιθήσεις της ούτε δεν μειώνει τη δέσμευσή της για την υποτίμηση του πατέρα. Η ενεργοποίηση της οργής είναι το φαινόμενο. « του ανοίγματος της πύλης της κόλασης στη μανία μίας περιφρονημένης γυναίκας (μαινάδας,μέγαιρας)"



Το παιδί αυτών των μητέρων είναι ομοίως φανατικός υποστηρικτής. Μοιράζονται συχνά τις παρανοϊκές φαντασίες της για τον πατέρα. Μπορούν να πανικοβληθούν με την προοπτική της επίσκεψης του πατέρα τους. Να παγώνει το αίμα τους,σε κατάσταση πανικού με διαπεραστικές κραυγές, και η εχθρότητα μπορεί να είναι τόσο σοβαρή που η επικοινωνία μπορεί να φανεί αδύνατη. Εάν βρεθούν στο σπίτι του πατέρα που μπορούν να το βάλουν στα πόδια , να παραλύσουν από αρρωστημένο φόβο, ή να είναι τόσο καταστρεπτικά που η μετακίνηση τους γίνεται απαραίτητη. Αντίθετα από τα παιδιά στις μέτριες και ήπιες κατηγορίες, ο πανικός και η εχθρότητά τους δεν μπορούν να μειωθούν γρήγορα στο σπίτι του πατέρα. Εντούτοις, υπάρχουν παιδιά σε αυτήν την κατηγορία στα οποία η κατάσταση της ταραγμένης οργής ενάντια στον πατέρα μειώνεται αν είναι απαραίτητο (ειδικά από τη δικαστική απόφαση) για να παραμείνουν στο σπίτι του πατέρα τους κατά τη διάρκεια μιας τρέχουσας περιόδου.



Όσον αφορά τις θεραπευτικές προσεγγίσεις σε αυτήν την κατηγορία, η παραδοσιακή θεραπεία για τη μητέρα δεν είναι η συχνότερα δυνατή.Συνήθως, δεν έχει απολύτως καμία διορατικότητα στα βαθιά ψυχιατρικά προβλήματά της και είναι με αυτόν τον τρόπο συνολικά μη δεκτική στην επεξεργασία. Συχνά, θα ελένξει τους θεράποντες και άλλους εκτιμητές που θεωρούν ότι δεν συμμερίζονται τις αυταπάτες της ενάντια στο σύζυγό της. Αυτοί οι εξεταστές με αυτόν τον τρόπο γίνονται ενσωματωμένοι στο παρανοϊκό σύστημα. Μια δικαστική απόφαση που εισάγει στην επεξεργασία είναι ανώφελη. Οι δικαστές είναι μερικές φορές αφελείς όσον αφορά την πεποίθησή τους ότι κάποια μπορεί να διατάξει ένα πρόσωπο στην επεξεργασία. Οι περισσότεροι δικαστές αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να διατάξουν μια ψυχρή σύζυγο για να έχει έναν οργασμό ή έναν ανίκανο σύζυγο για να έχει ένα ερεθισμό. Ακόμα, κάποιοι εκτιμούν ότι κάποιος μπορεί να διατάξει κάποιον για να πειστεί και να υποστεί τη θεραπεία. Συνεπώς, το δικαστήριο κάνει καλά να μην διατάξει τέτοια θεραπεία επειδή θα γίνει μόνο μια διακωμώδηση της θεραπείας.

Είναι σημαντικό για τους δικαστές να εκτιμήσουν ότι η θεραπεία για τα παιδιά δεν είναι συνήθως δυνατή ενώ τα παιδιά ζουν ακόμα στο σπίτι της μητέρας. Ανεξάρτητα από το πόσο συχνά εμφανίζονται στην θεραπεία, ανεξάρτητα από το πόσο ειδικευμένος (ικανός) είναι ο θεραπευτής , ο χρόνος στη θεραπεία είναι μόνο ένα μικρό μέρος του συνολικού χρόνου έκθεσης στο διασυρμό του πατέρα από τη μητέρα. Υπάρχει ένας παθολογικός ψυχολογικός δεσμός εδώ μεταξύ της μητέρας και των παιδιών που δεν πρόκειται να αλλάξει από τη θεραπεία εφ' όσον ζουν τα παιδιά με τη μητέρα.



Συνεπώς, προτού να μπορέσει το σημαντικό μέρος της θεραπείας να αρχίσει τα παιδιά πρέπει να αφαιρεθούν από το σπίτι της μητέρας και να τοποθετηθούν στο σπίτι του πατέρα, που καταδείχνεται σαν μισητός γονέας. Αυτό δεν μπορεί να ολοκληρωθεί εύκολα, και το πρέπει το δικαστήριο να απειλήσει με κυρώσεις (όπως τα πρόστιμα ή η μόνιμη απώλεια επιμέλειας) και ακόμη και φυλακή εάν η μητέρα δεν συμμορφώνεται. Μετά από αυτήν την μεταφορά πρέπει να υπάρξει μια περίοδος αποσυμπίεσης και αναφοράς στην οποία η μητέρα δεν έχει καμία επαφή καθόλου με τα παιδιά. Μόνο κατ' αυτό τον τρόπο στα παιδιά θα δοθεί η ευκαιρία να επανεγκαθιδρύσουν τη σχέση τους με τον αποξενωμένο πατέρα χωρίς σημαντική μόλυνση από τη μητέρα. Ακόμη και τα τηλεφωνήματα πρέπει να απαγορευθούν αυστηρά για τουλάχιστον μερικές εβδομάδες, ίσως περισσότερο. Η μεταφορά μπορεί να ελεγχθεί από έναν θεραπευτή διατεταγμένο δικαστικά,ή ένα δικαστικό επίτροπο που έχει την δυνατότητα άμεσης παράστασης στο δικαστήριο και που η μητέρα ξέρει ότι θα εκθέτει οποιαδήποτε αντίσταση ή μη συνεργάσιμη συμπεριφορά. Κατόπιν, σύμφωνα με την κρίση του θεράποντος ή των φυλάκων ή των εποπτών, οι αργά αυξανόμενες επαφές με τη μητέρα μπορούν να αρχίσουν, με ελεγχόμενα τα τηλεφωνήματα. Ο κίνδυνος εδώ, εντούτοις, είναι ότι αυτές θα είναι ευκαιρίες για να επανάπρογραμματιστούν τα παιδιά ενάντια στον πατέρα.



Σε μερικές περιπτώσεις αυτό το πρόγραμμα μπορεί να είναι επιτυχές, ειδικά εάν η μητέρα μπορεί να δει τον τρόπο για ξεκάθαρη την είσοδο στη σημαντική θεραπεία (όχι συχνά στη περίπτωση για τις μητέρες σε αυτήν την κατηγορία). Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά τελικά να επιστραφούν στη μητέρα. Εντούτοις, εάν συνεχίσει να προσπαθεί να αποξενώσει τα παιδιά μπορεί να είναι απαραίτητο να παραχωρηθεί η κύρια επιμέλεια στον πατέρα και να επιτραπεί περιορισμένη επικοινωνία με τη μητέρα ώστε τα παιδιά να προστατευθούν τα παιδιά από ένα σοβαρό επαναπρογραμματισμό. Σε ακραίες περιπτώσεις κάποιος μπορεί να πρέπει να χωρίσει τα παιδιά εξ ολοκλήρου από τη μητέρα για πολλούς μήνες ή ακόμα και έτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα παιδιά θα ζουν τουλάχιστον με τον υγιέστερο γονέα. Η εμπειρία μου είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η εχθρότητα προς τον πατέρα βαθμιαία μειώνεται. Αντίθετα, εάν το δικαστήριο επιτρέψει στα παιδιά για να παραμείνουν ζώντας με μια τέτοια διαταραγμένη μητέρα - και θεωρεί ότι η θεραπεία των παιδιών "θα τα θεραπεύσει" από την αποξένωσής τους - έπειτα είναι πιθανό ότι θα υπάρξει ισόβια αποξένωση από τον πατέρα. Αναγνωρίζω ότι μερικοί αναγνώστες θα θεωρήσουν αυτήν την προσέγγιση πολύ αυστηρή, ακόμα και σωφρονιστική. Από την άποψη της μητέρας είναι βεβαίως έτσι, Από την άποψη των παιδιών, όσον αφορά την ευημερία τους είναι η πιο ανθρωπιστική προσέγγιση.



Μέτριες περιπτώσεις του γονικού συνδρόμου αλλοτρίωσης.



Οι μητέρες σε αυτήν την κατηγορία δεν υποστηρίζουν τόσο φανατικά όπως εκείνες στην αυστηρή κατηγορία αλλά είναι πιο διαταραγμένες από εκείνος στην ήπια κατηγορία (που δεν μπορεί να έχει μια ψυχιατρική διαταραχή). Σε αυτές τις περιπτώσεις η οργή της απορριφθείσας γυναίκας είναι σημαντικότερη από την παρανοϊκή προβολή. Αυτές οι μητέρες μπορούν να διακρίνουν μεταξύ των ισχυρισμών που είναι παράλογοι και εκείνων που δεν είναι. Υπάρχει ακόμα, εντούτοις, μια εκστρατεία της υποτίμησης και μιας σημαντικής επιθυμίας να ληφθεί η εκδίκηση στον πατέρα με την αποξένωση των παιδιών από αυτόν. Πολλοί είναι αρκετά δημιουργικοί στις δικαιολογίες τους για να εμποδίσουν την επικοινωνία. Μπορούν να είναι μη δεκτικοί στις δικαστικές αποφάσεις εντούτοις, θα συμμορφωθούν συχνά μετά από τις απειλές των πρόστιμων ή τη μεταφορά της επιμέλειας. Όταν ένας ψεύτικος ισχυρισμός σεξουαλικής κακοποίησης ενσωματώνεται στο γονικό σύνδρομο αποξένωσης (ένα όχι ασυνήθιστο πρόσθετο όπλο)(3, 6, 7) θα είναι σε θέση να διαφοροποιήσουν μεταξύ των παράλογων ισχυρισμών των παιδιών και εκείνων που μπορούν να έχουν κάποια ισχύ. Εκτιμώντας ότι οι μητέρες στην αυστηρή κατηγορία έχουν έναν άρρωστο ψυχολογικό δεσμό με τα παιδιά (συχνά παρανοϊκό), οι μητέρες σε αυτήν την κατηγορία είναι πιθανότερο να έχουν έναν υγιή ψυχολογικό δεσμό που συμβιβάζεται με την οργή τους. Οι μητέρες στη μέτρια κατηγορία είναι πιθανότερο να είναι καλές στην ανατροφή των παιδιών πριν από το διαζύγιο. Αντίθετα, οι μητέρες στην αυστηρή κατηγορία, ακόμα κι αν δεν είχαν μια σημαντική διαταραχή πριν από το χωρισμό, συχνά έχει εκθέσει τις τρομερές ανεπάρκειες στην ανατροφή ικανότητα – του παιδιού πριν από το χωρισμό. Επομένως, οι μητέρες στη μέτρια κατηγορία μπορούν ο συχνότερα να παραμείνουν ο αρχικός έχων την κηδεμονία γονέας εάν οι κοινές προσπάθειες του δικαστηρίου και των διατεταγμένων θεραπευτών ή φυλάκων ,η εποπτών είναι επιτυχείς στη διευκόλυνση των παιδιών για να επαναλάβουν τη κανονική επικοινωνία με τον πατέρα.



Τα παιδιά σε αυτήν την κατηγορία είναι λιγότερο φανατικοί υποστηρικτές στο διασυρμό του πατέρα τους από εκείνα στην αυστηρή κατηγορία αλλά περισσότερο από εκείνα στην ήπια κατηγορία. Αποκτούν επίσης ολόκληρη καμπάνια υποτίμησης για τον πατέρα τους αλλά είναι πιθανότερο να δείχνουν τη συμπεριφορά τους μόνο όταν είναι με τον ίδιο, ειδικά για μεγάλες περιόδους. Ένα πιο μικρό παιδί μπορεί συχνά να χρειαστεί την υποστήριξη ενός μεγαλύτερου για να κρατήσει τη διατήρηση της καμπάνιας. Τα πιο μικρά παιδιά είναι συχνά οι παπαγάλοι του μεγαλύτερου, και αναπτύσσουν το γονικό σύνδρομο αποξένωσης με τη μίμηση ενός μεγαλύτερου αμφιθαλή. Εντούτοις, το αρχικό κίνητρο για τα σενάρια των παιδιών είναι να διατηρηθεί ο υγιής ψυχολογικός δεσμός με τη μητέρα.

Όσον αφορά την δικαστικά-διατεταγμένη θεραπεία για αυτές τις οικογένειες, είναι σημαντικό ότι ένας θεραπευτής να χρησιμοποιηθεί. Δεν μπορώ να δώσω την πρέπουσα έμφαση σε αυτό το σημείο. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια κατάσταση στην οποία η μητέρα πρέπει να έχει το θεράποντά της, ο πατέρας το θεραπευτή του, και τα παιδιά τους δικούς τους. Ένα τέτοιο θεραπευτικό πρόγραμμα, αν και φαινομενικά πλήρες σεβασμού των ιδιαίτερων αναγκών κάθε συμβαλλόμενου μέρους, δεν είναι πιθανό να είναι αποτελεσματικό στη μεταχείριση των γονικών οικογενειών συνδρόμου αποξένωσης. Τέτοια πολυδιάσπαση μειώνει την επικοινωνία μεταξύ των οικογενειακών μελών, ιδρύει τα ανταγωνιστικά υποσυστήματα μέσα στην οικογένεια, και είναι με αυτόν τον τρόπο πιθανό να εντείνει τις παθολογικές αλληλεπιδράσεις που συμβάλλουν στο γονικό σύνδρομο αποξένωσης. Πάλι, είναι κρίσιμο ότι ο θεραπευτής ορίζεται με δικαστική απόφαση και έχει δυνατότητα άμεσης παράστασης στο δικαστή. Αυτός μπορεί συχνά να διευκολυνθεί από φυλακή έναν επόπτη ή έναν συνήγορο των παιδιών. Η μητέρα πρέπει να αποδεχτεί ότι οποιαδήποτε κωλυσιεργία από αυτήν θα αναφερθεί αμέσως στο δικαστή, είτε άμεσα από το θεράποντα είτε μέσω του δικαστικού επιτρόπου που εποπτεύοντα, είτε του συνηγόρου των παιδιών. Ο δικαστής πρέπει να είναι πρόθυμος να επιβάλει τις κυρώσεις, όπως τα πρόστιμα ή η φυλακή. Η απειλή της απώλειας αρχικής επιμέλειας μπορεί επίσης να βοηθήσει τέτοιες μητέρες για "να θυμηθούν να συνεργαστούν."



Η εμπειρία μου είναι ότι οι μητέρες στην αυστηρή κατηγορία, που δεν έχει απολύτως καμία διορατικότητα στα ψυχιατρικά προβλήματά τους, δεν έχουν γενικά θεραπευτές. Εντούτοις, οι μητέρες στη μέτρια κατηγορία επιδιώκουν συχνά τους θεράποντες. Εντούτοις, επιλέγουν χαρακτηριστικά ενός με τον οποίο αναπτύσσουν μια αμοιβαία κοινωνία θαυμασμού στην οποία ο θεράπων (συνειδητά ή ασυναίσθητα) γίνεται ο πρωτοπόρος της μητέρας στην πάλη. Περισσότερο συχνά, η μητέρα επιλέγει μια γυναίκα ως θεράποντα - ειδικά μια γυναίκα που είναι η ίδια ανταγωνιστική προς τους άνδρες. Συχνά, ο θεράπων της μητέρας έχει ελάχιστα ,η καθόλου επαφή με τον πατέρα και έτσι δεν ακούει την πλευρά της ιστορίας του. Όταν συναντιούνται με αυτόν, θα είναι χαρακτηριστικά εχθρικοί και άπονοι. Μερικές φορές τα παιδιά θα παρουσιαστούν σε αυτόν τον θεράποντα, για να τους βοηθήσουν φαινομενικά να εξετάσουν τις ταπεινώσεις που υποφέρουν στα χέρια του πατέρα τους. Αν και το δικαστήριο μπορεί να εκτιμήσει την παθολογική φύση του δεσμού που έχει η μητέρα με το θεράποντά της, μπορεί να είναι απρόθυμο να διατάξει μια διακοπή μίας τέτοιας θεραπείας. Το δικαστήριο, εντούτοις, θα κάνει καλά για να απαγορεύσει τουλάχιστον τα παιδιά από αυτή "τη θεραπεία" εκ μέρους της ( όπως αναφέρεται, σπάνια είναι άνδρας ). Ακόμα κι αν το δικαστήριο επρόκειτο να διατάξει το θεράποντα της μητέρας για να σταματήσει την θεραπεία , είναι πιθανό ότι θα έβρισκε ένα άλλο πρόσωπο που θα υποστήριζε τη θέση της.



Το δικαστήριο πρέπει να διατάξει τη μητέρα για να δει το θεράποντα του δικαστηρίου ακόμα κι αν η συνεργασία της δεν είναι πιθανό να είναι σημαντική και ακόμα κι αν μπορεί να επηρεαστεί σημαντικά από το θεράποντά της (που μπορεί ακόμα να επιμένει να τη βλέπει). Ο θεράπων του δικαστηρίου πρέπει να έχει σκληρή «πέτσα» και να είναι σε θέση να ανεχτεί τις διαπεραστικές κραυγές και τους ισχυρισμούς των παιδιών για κακομεταχείριση. Κάνοντας φανερά αυτά που τα παιδιά δηλώνουν ότι θέλουν δεν είναι το ίδιο πάντα με το να κάνεις αυτό που είναι καλύτερο για αυτά. Οι θεράποντες της πειθούς ότι πρέπει "να σεβαστούν" τους ασθενείς παιδιά τους και να δεχτούν τις επιθυμίες τους θα κάνουν σε αυτά τα παιδιά ένα φοβερό κακό. Αυτοί οι ίδιοι θεράποντες "δεν θα σέβονταν" την επιθυμία ενός παιδιού να αρνηθεί έναν εμβολιασμό πολιομυελίτιδας, όμως θα σεβαστούν την επιθυμία του παιδιού να μην δει έναν πατέρα που δεν παρουσιάζει κανένα σημαντικό στοιχείο για κακοποίηση ή παραμέληση. Ο θεράπων πρέπει να θυμάται ότι τα παιδιά ήταν πιθανό να έχουν μια καλή σχέση με τον πατέρα πριν από το χωρισμό και ότι οι ισχυροί ψυχολογικοί δεσμοί πρέπει ακόμα να είναι παρόντες. Ο θεράπων πρέπει να δει τη φανερή έχθρα των παιδιών ως επιφανειακή και σαν κολακεία στη μητέρα. Αν πάρει τους ισχυρισμούς της κακής μεταχείρισης μπορεί σοβαρά να βοηθήσει να περιχαρακώσει το γονικό σύνδρομο αποξένωσης και μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια, εάν όχι ισόβια αποξένωση.



Είναι κρίσιμο ο θεράπων να εκτιμά ότι τα παιδιά τον χρειάζονται σαν μία δικαιολογία για την επίσκεψη με τον πατέρα. Όταν " είναι αναγκασμένα" να επικοινωνήσουν με το τον πατέρα, μπορούν να ισχυριστούν στη μητέρα ότι ο θεράπων είναι κακός ή σκληρός και ότι πραγματικά δεν θέλουν να δουν τον πατέρα αλλά ότι ο θεράπων "τα αναγκάζει." Ο δικαστής, επίσης, μπορεί να εξυπηρετήσει αυτήν την λειτουργία για τα παιδιά. Με μια δικαστική απόφαση, μπορούν να πουν στη μητέρα τους, "μισώ πραγματικά τον πατέρα μου, αλλά εκείνος ο ηλίθιος δικαστής με κάνει να τον δω." Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό το σημείο. Είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να μειωθεί η ενοχή των παιδιών όταν τον επισκέπτονται, και, σε πολλές περιπτώσεις, μπορεί να είναι απαραίτητο εάν η επικοινωνία μπορεί να είναι δυνατή (έτσι).



Είναι σημαντικό να εκτιμηθεί ότι τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να διαδώσουν τον προγραμματισμό της μητέρας στα νεώτερα . Και τα μεγαλύτερα παιδιά είναι ιδιαίτερα πιθανό να το κάνουν αυτό κατά τη διάρκεια των επισκέψεων με τον πατέρα. Η μητέρα με αυτόν τον τρόπο στηρίζεται στη συνεργασία τους για να δουλέψει πάνω στα νεώτερα όταν βρίσκονται στο εχθρικό στρατόπεδο ( το σπίτι του πατέρα). Αυτά τα μεγαλύτερα παιδιά οργανώνουν μηχανορραφίες μέσα και στο σπίτι του πατέρα. Μέσα από την προσέγγιση του διαίρει και βασίλευε επιτυγχάνεται εγγυημένο αποτέλεσμα. Αυτό επιτυγχάνεται καλύτερα με την απαίτηση των χωριστής επίσκεψης των παιδιών - ή να χωριστά τουλάχιστον από τους μεγαλύτερους αδελφούς προγραμματιστές - έως ότου όλοι (συμπεριλαμβανομένης της μητέρας) αποκτήσουν την πραγματική εμπειρία ότι οι φοβερές συνέπειες της ύπαρξης μόνων τους με τον πατέρα δεν υφίστανται. Αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα μιας σημαντικής πτυχής της θεραπείας αυτών των οικογενειών σαν δείγμα περισσότερο ότι με αυτό το τρόπο εισάγεις τα πρόσωπα δημιουργώντας καταστάσεις και παρέχοντας αυτούσιες εμπειρίες. Εδώ πάλι, ο θεράπων πρέπει να έχει την εξουσία του δικαστηρίου για να εφαρμόσει τέτοια δόμηση.



Οι μεταβατικές περίοδοι (δηλαδή από τη στιγμή πού μεταφέρονται τα παιδιά από τη μητέρα στον πατέρα) μπορούν να είναι ιδιαίτερα δύσκολες για τα παιδιά με το γονικό σύνδρομο αποξένωσης. Είναι επίσης (όταν και οι γονείς και τα παιδιά είναι μαζί) τότε οι συγκρούσεις αφοσίωσης γίνονται εντονότερες και τα συμπτώματα τα σοβαρότερα. Συνεπώς, είναι επικίνδυνο να υπάρξει συνεύρεση πατέρα και παιδιών στο σπίτι της μητέρας. Σε αυτή τη κατάσταση που τη μητέρα παρατηρεί άμεσα τα παιδιά - είναι το πλέον πιθανόν να αντισταθούν στη μετάβαση με τον πατέρα τους και θα έχουν σχεδόν σίγουρα και την υποστήριξη της μητέρας τους (προφανή ή συγκεκαλυμμένη) για την απροθυμία τους. Οι εναλλακτικές μεταβατικές ρυθμίσεις πρέπει επομένως να επινοηθούν με ρυθμίσεις που δεν τοποθετούν τα παιδιά σε μια κατάσταση στην οποία είναι με τη μητέρα και τον πατέρα συγχρόνως.



Ένα καλό σημείο μετάβασης είναι το γραφείο του θεράποντος. Η μητέρα φέρνει τα παιδιά, ξοδεύει κάποιο χρόνο με τα τα παιδιά και το θεράποντα, και πηγαίνει έπειτα στο σπίτι - αφήνοντας τα παιδιά μόνα με το θεράποντα. Στη συνέχεια, ο πατέρας έρχεται, ξοδεύει κάποιο χρόνο με τα παιδιά και το θεράποντα, και τα παίρνει έπειτα στο σπίτι του. Ή ένας πραγματικά αμερόληπτος ενδιάμεσος, με τον οποίο τα παιδιά έχουν μια καλή σχέση, μπορεί να παίρνει τα παιδιά από το σπίτι της μητέρας και να τα φέρει στο σπίτι του πατέρα. Ένας θεράπων, ένας δικαστικός επίτροπος ή ο συνήγορος των παιδιών μπορούν να εξυπηρετήσουν σε αυτόν τον ρόλο. Το πρόβλημα με το τελευταίο σχέδιο είναι ότι κοστίζει συνήθως ακριβά, ειδικά εάν το ενδιάμεσο πρόσωπο είναι ένας δικαστικός επίτροπος (συχνότερα ένας δικηγόρος) ή θεράπων.



Μόλις λάβει το δικαστήριο μια τελική απόφαση ότι τα παιδιά θα παραμείνουν με τους μητέρα, έπειτα πρέπει αντιμετωπίσει τις εκστρατείες μίσους. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο. Τα παιδιά αναπτύσσουν τις εκστρατείες δυσφήμησής τους στην επιθυμία να διατηρηθεί ο ψυχολογικός δεσμός με τη μητέρα. Η προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας έχει απειλήσει μια διάσπαση αυτού του δεσμού. Μόλις διατάξει το δικαστήριο ότι τα παιδιά θα παραμείνουν πρώτιστα με τη μητέρα τους, μπορούν να χαλαρώσουν και να επιτραπούν σε για να απολαύσουν μια πιο γενναιόδωρη σχέση με τον πατέρα τους. Εν ολίγοις, η δικαστική απόφαση προλαμβάνει την εμφάνιση των συμπτωμάτων, και έτσι μπορεί να τα καταστείλει.



Μερικές φορές οι μητέρες σε αυτήν την κατηγορία, ξαφνικά αποφασίζουν ότι θέλουν να κινηθούν προς ένα άλλο κράτος. Μερικοί ξαφνικά αποφασίζουν ότι θέλουν να απομακρυνθούν οι ίδιοι (και τα παιδιά, φυσικά) από τη θλιβερή σκηνή της σύγκρουσης της κηδεμονίας (από ολόκληρη τη κατάσταση) και "να ξεκινήσουν από την αρχή" ή "" σε κάποιο απόμακρο μέρος (εκατοντάδες και ακόμη και χιλιάδες μίλια μακριά από τον πατέρα). Άλλες αναζητούν καλύτερες ευκαιρίες εργασίας σε ένα άλλο κράτος. Μερικές ξαφνικά γίνονται "νοσταλγοί" μετά από πολλά έτη άνετης διαβίωσης στο κράτος στο οποίο τα παιδιά ανατράφηκαν. Θα ήταν ένα λάθος για το δικαστήριο να αντιμετωπίσει αυτά τα επιχειρήματα σοβαρά. Μάλλον, το δικαστήριο πρέπει να ενημερώσει τη μητέρα ότι είναι ελεύθερη να αφήσει το κράτος οποιαδήποτε στιγμή που επιθυμεί εντούτοις, πρέπει να καταλάβει ότι εάν κάνει έτσι δεν θα είναι με τα παιδιά.



Είναι σημαντικό για τους δικαστές να εκτιμήσουν ότι δεν είναι όλοι οι θεράποντες κατάλληλοι για να συνεργαστούν με τέτοιες οικογένειες. Όπως αναφέρεται, πρέπει να έχουν «σκληρή πέτσα» για να ανεχτούν τα νούμερα (γελοιότητες) των παιδιών δεδομένου ότι υποστηρίζουν ότι εκτίθενται στα φοβερές τραύματα και τις ταπεινώσεις στα σπίτια των πατεράδων τους. Πρέπει επίσης να είναι άνετοι στο να υποστηρίξουν μιας κάπως δικτατορικής στάση. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε σχέση τους με τις μητέρες αυτών των παιδιών. Ο θεράπων πρέπει να εκτιμήσει ότι το περισσότερο μέρος της θεραπείας αφορά το χειρισμό και τη δόμηση των καταστάσεων απ'ό,τι στην επίγνωση από τα πρόσωπα της ψυχικής τους κατάστασης. Τις ψεύτικες αντιλήψεις θα τις αλλάξουν στο βαθμό που ο θεράπων μπορεί να παρέχει στα πρόσωπα αυτά μια ζωντανή εμπειρία. Οι θεράποντες με έναν ισχυρό προσανατολισμό προς την ψυχαναλυτική θεραπεία συμβιβάζονται γενικά κατά τη θεραπεία των γονικών οικογενειών συνδρόμου αποξένωσης. Είμαι ψυχαναλυτής ο ίδιος και αναμιγνύομαι με τους περισσότερους από τους ενήλικους ασθενείς μου στην ψυχαναλυτική θεραπεία. Εντούτοις, όταν ένα γονικό σύνδρομο αποξένωσης είναι παρόν, η θεραπευτική προσέγγιση πρέπει πρώτα να περιλάβει σε έναν σημαντικό βαθμό χειρισμούς ανθρώπων (συνήθως μέσα από τη δικαστική απόφαση) και δομής προτού να μπορέσει κάποιος να καθίσει και να μιλήσει θεραπευτικά με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Επιπλέον, οι θεράποντες που δέχονται σαν έγκυρες τις επιθυμίες του ασθενή (είτε παιδί είτε ενήλικος) και εξετάζουν αυτό ενώ αντενδείκνυται αυτό θεραπευτικά στην πίεση ή εξαναγκάζουν έναν ασθενή δεν είναι επίσης καλοί υποψήφιοι για να εξυπηρετήσουν τέτοιες οικογένειες. , Επίσης, θεωρούμαι ευαίσθητος στις ανάγκες των ασθενών μου. Όπως μνημονεύθηκε, κάνοντας ότι ο ασθενής θέλει και κάνοντας ότι ο ασθενής χρειάζεται αναγκαία μπορούν να είναι δύο εξ ολοκλήρου διαφορετικά πράγματα. Είναι για αυτόν τον λόγο που τα δικαστήρια διαδραματίζουν έναν τέτοιο σημαντικό ρόλο στη μεταχείριση των οικογενειών στην οποία το γονικό σύνδρομο αποξένωσης είναι παρόν. Χωρίς ο θεραπευτής να έχει τη δύναμη του δικαστηρίου να επιφέρει τους διάφορους χειρισμούς και τις δομικές αλλαγές, η θεραπεία δεν είναι πιθανό να είναι δυνατή.



Ήπιες περιπτώσεις του γονικού συνδρόμου αλλοτρίωσης.



Οι μητέρες των παιδιών σε αυτήν την κατηγορία συνήθως έχουν αναπτύξει έναν υγιή ψυχολογικό δεσμό με τα παιδιά τους. Θεωρούν ότι η ισότητα γένους στις διαφωνίες κηδεμονίας είναι μια κακή συνέπεια εις βάρος των παιδιών αλλά είναι αρκετά υγιείς ώστε να μην εμπλακούν στην προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας προκειμένου να κερδηθεί η κύρια κηδεμονία (επιμέλεια). Μερικές από αυτές τις μητέρες μπορούν να επιχειρήσουν μερικούς ήπιους βαθμούς προγραμματισμού των παιδιών τους ενάντια στους πατέρες τους. Άλλες αναγνωρίζουν ότι η αποξένωση από τον πατέρα δεν είναι προς το συμφέρον των παιδιών και είναι πρόθυμες να υιοθετήσουν μια πιο συμφιλιωτική προσέγγιση στα διαβήματα του πατέρα. Είτε πηγαίνουν μαζί σε έναν κοινό δικαστικό συμβιβασμό ή ακόμα και επιτρέπουν (αν και απρόθυμα) στον πατέρα για να έχουν τη κύρια επιμέλεια δική τους ένα ελεύθερο πρόγραμμα επικοινωνίας. Εντούτοις, μπορούμε ακόμα να δούμε μερικές εκδηλώσεις του προγραμματισμού σε αυτές τις μητέρες για να ενισχύσουνε τις θέσεις τους. Δεν υπάρχει καμία παράνοια εδώ (όπως συμβαίνει για τις μητέρες στην αυστηρή κατηγορία), αλλά υπάρχει θυμός, και μπορεί να υπάρξει κάποια επιθυμία για την εκδίκηση. Το κίνητρο για τον προγραμματισμό των παιδιών, εντούτοις, είναι λιγότερο πιθανό να είναι εκδίκηση (όπως συμβαίνει για τις μητέρες στη μέτρια κατηγορία) συγκριτικά μόνο είναι η περιχαράκωση των θέσεων τους σε μια κατάσταση ανισότητας. Από τις τρεις κατηγορίες μητέρων, αυτές οι μητέρες είναι γενικά οι περισσότερο αφιερωμένες κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής των παιδιών τους και με αυτόν τον τρόπο έχουν αναπτύξει τους ισχυρότερους και υγιέστερους ψυχολογικούς δεσμούς με αυτές.



Τα παιδιά σε αυτήν την κατηγορία αναπτύσσουν επίσης τα σενάριά τους, πάλι με τη μικρή ώθηση της μητέρας. Εδώ το αρχικό κίνητρο των παιδιών είναι η ενίσχυση της θέσης της μητέρας στη διαφωνία κηδεμονίας προκειμένου να διατηρηθεί ο ισχυρότερος, υγιέστερος ψυχολογικός δεσμός που έχουν με τις μητέρες τους. Αυτά είναι τα παιδιά που είναι πλέον πιθανά να παρουσιάζουν αμφιθυμία σχετικά με την αποδοχή της επικοινωνίας και είναι τα πιο ελεύθερα να εκφράσουν την αγάπη για τους πατέρες τους, ακόμη και παρουσία των μητέρων τους.



Όσον αφορά τη θεραπεία, στα περισσότερα παιδιά χρειαστείτε μια τελική δικαστική απόφαση που επιβεβαιώνει ότι θα παραμείνουν πρώτιστα με τη μητέρα και την πλήρη διαβεβαίωσή τους ότι δεν θα υπάρξει καμία μεταφορά της αρχικής κηδεμονίας στον πατέρα τους. Αυτό συνήθως "θεραπεύει" το γονικό σύνδρομο αποξένωσης. Εάν τα παιδιά χρειάζονται τη θεραπεία είναι για άλλα πράγματα, ενδεχομένως σχετικά με τις κακεντρέχειες του διαζυγίου.



Συμπέρασμα.



Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων γονικού συνδρόμου αλλοτρίωσης, είναι η μητέρα που ευνοείται και ο πατέρας που δυσφημείται. Εντούτοις, υπάρχουν βεβαίως καταστάσεις στις οποίες η μητέρα δυσφημείται και ο πατέρας ευνοείται. Για την απλότητα της παρουσίασης, και επειδή οι μητέρες είναι συχνότερα ο ευνοημένος γονέας, την έχω χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα του προτιμημένου γονέα - αλλά αναγνωρίζεται ότι σε μερικές περιπτώσεις είναι ο πατέρας που προτιμάται και αυτός που μπορεί να κάνει είναι πλύση εγκεφάλου στα παιδιά και η μητέρα που είναι ο περιφρονημένος γονέας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι πατέρες πρέπει να διαιρεθούν στις προαναφερθείσες κατηγορίες και να τους δοθούν οι ίδιες εκτιμήσεις όπως περιγράφονται για τις μητέρες.



Πλήρως αναγνωρίζω ότι η διαίρεση αυτών των οικογενειών σε τρεις κατηγορίες είναι κάπως τεχνητή. Στην πραγματικότητα, έχουμε μια συνέχεια από βαριές σε ήπιες περιπτώσεις. Εντούτοις, οι διακρίσεις είναι έγκυρες και εξαιρετικά σημαντικές εάν κάποιος θέλει να εκφέρει κρίσεις θεραπευτικές και νομικές διευθετήσεις. Είναι κρίσιμο το δικαστήριο να καταβάλει κάθε κάθε προσπάθεια για τη διαφοροποίηση μεταξύ των μητέρων στην κατηγορία ένα (αυστηρή) και εκείνων στην κατηγορία δύο (μέτρια). Οι προηγούμενες μητέρες είναι συχνά τόσο διαταραγμένες ώστε η μεταφορά της κηδεμονίας είναι η μόνη βιώσιμη επιλογή (πρακτικά εφαρμόσιμη). Οι μητέρες στη δεύτερη κατηγορία παρά τις γελοιότητες τους , γενικά ακόμα εξυπηρετούν καλύτερα ως ο γονέας που είναι κηδεμόνας.



Στο τέλος, ένα ειδικό σχόλιο για τους δικαστικούς επιτρόπους . Έχω γενικά μια καλή συνεργασία με τους δικαστικούς επιτρόπους και είναι πολύ χρήσιμοι στη διευθέτηση των κρίσεων για την κηδεμονία.(2, 9, 10) Σε αυτούς μπορεί γενικά να στηριχθεί κάποιος για να λάβει τα στοιχεία ότι ένας γονέας είναι διστακτικός να συμμορφωθεί ή να βοηθήσει τη παροχή δικαστικής συνδρομής στους απρόθυμους γονείς να συνεργαστούν. Η δικαστικοί επίτροποι μπορούν να είναι ισχυρός σύμμαχος για τους θεραπευτές. Εντούτοις, υπάρχει ένας καθορισμένος κίνδυνος κατά το διορισμό από το δικαστήριο ενός τέτοιου προσώπου. Ένας δικαστικός επίτροπος που δεν είναι εξοικειωμένος με τις αιτίες, τις εκδηλώσεις, και η κατάλληλη θεραπευτική των παιδιών με το γονικό σύνδρομο αποξένωσης μπορούν να αποδειχτούν ένα καθοριστικό εμπόδιο κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η δικαστική επιτροπεία παραδοσιακά υπερηφανεύεται για την υποστήριξη των αναγκών των παιδιών. Δυστυχώς, πολλοί υποστηρίζουν ανακλαστικά τις θέσεις των παιδιών. Δεν μπορούν να μην εκτιμήσουν ότι προωθούν την παθολογία. Μερικοί έχουν μεγάλη δυσκολία στο να υποστηρίξουν τους καταναγκαστικούς ελιγμούς (όπως η επιμονή που για την επικοινωνία των παιδιών με έναν πατέρα που δηλώνουν φανερά ότι μισούν), επειδή τέτοιοι ελιγμοί είναι τόσο διαφορετικοί από την παραδοσιακή προσέγγισή τους με τους πελάτες τους στην οποία συχνά αυτόματα ευθυγραμμίζονται με τους σκοπούς των πελατών τους. Για να εργαστούν οι δικαστικοί επίτροποι αποτελεσματικά με οικογένειες παιδιών με γονικό σύνδρομο αποξένωσης, πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτόν τον νέο προσανατολισμό προς τους πελάτες τους. Συνεπώς, τον οι δικαστές κάνουν καλά κατά διορισμό, δικαστικών επιτρόπων να εξασφαλίσουν ώστε να είναι ένα άτομο που είναι πεπειραμένο για τις ειδικές προσεγγίσεις απαραίτητες για αυτές τις οικογένειες.



Μια πρόταση για την ανάπτυξη του γονικού συνδρόμου αλλοτρίωσης.



Όλοι συμφωνούν ότι η παρεμπόδιση της ανάπτυξης μιας ασθένειας είναι πολύ πιο επιθυμητή από τη θεραπεία μιας διαταραχή ς που έχει αναπτυχθεί ήδη – δυνατά σαν το γονικό σύνδρομο αποξένωσης που αναπτύσσεται μετά από την εισαγωγή των νέων κριτηρίων για τον καθορισμό της γονικής προτίμησης στις διαφωνίες κηδεμονίας, είμαστε σε θέση να αντιστρέψουμε αυτήν την παθολογική κατάσταση με την εισαγωγή θεωρώ συνετότερων κριτηρίων για τέτοιους προσδιορισμούς. Συστήνω να δίνουμε προτεραιότητα στις διαφωνίες κηδεμονίας σε εκείνο τον γονέα (ανεξάρτητα από το φύλο) με τον οποίο το παιδί έχει αναπτύξει τον ισχυρότερο, υγιέστερο ψυχολογικό δεσμό. Επειδή οι μητέρες είναι σήμερα ακόμα συχνότερα οι αρχικοί υποστηρικτές των παιδιών, στις περισσότερες μητέρες θα δινόταν γονική προτεραιότητα στις διαφωνίες κηδεμονίας που δικάζονται κάτω από αυτήν την αρχή. Εάν, εντούτοις, παρά την ανωτερότητα της μητέρας κατά την διάρκεια της γέννησης, ήταν ο πατέρας που ήταν ο αρχικός υποστηρικτής - ειδικά κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών ζωής - ένας τέτοιος πατέρας θα ήταν πολύ καλά να χρησιμεύσει καλύτερα ως ο αρχικός έχων την κηδεμονία γονέας.



Αυτή η πρόταση είναι ουσιαστικά τυφλή στο φύλο (με αυτόν τον τρόπο ικανοποιεί τις σημερινές απαιτήσεις για την ισότητα των φύλων) επειδή επιτρέπει την αποδοχή ενός πατέρα να μπορεί να ξεπεράσει της μητέρα στα χρόνια που διαμορφώνεται ένα παιδί, ακόμα κι αν αρχίζει από μειονεκτική θέση. Χρησιμοποιεί τον ψυχολογικό δεσμό με το παιδί ως αρχική εκτίμηση στις αξιολογήσεις κηδεμονίας. Μια μητέρα μπορεί να είναι καλή με τα νήπια και τα μικρά παιδιά, τα οποία εξαρτώνται συνολικά από την, αλλά μπορεί να αντεπεξέλθει με δυσκολία με τους εφήβους, η των οποίων την ανεξαρτησία ανέχεται μετά δυσκολίας. Ένας πατέρας μπορεί να είναι σχεδόν απολύτως ανάρμοστος στη φροντίδα ενός νηπίου αλλά μπορεί να υπερέχει ως γονέας όταν μπορεί να μοιραστεί τον αθλητισμό και άλλες δραστηριότητες με τα παιδιά σε επόμενα επίπεδα ανάπτυξης.



Αναφέρομαι σε αυτήν την πρόταση όπως το τεκμήριο του ισχυρότερου, υγιούς ψυχολογικού δεσμού, ο οποίος, πιστεύω, είναι αυτός που θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του παιδιού σε μια διαφωνία κηδεμονίας. Είναι σημαντικό για τον αναγνώστη να εκτιμήσει ότι ο γονέας που είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή με το παιδί κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας είναι αυτός πιθανότερο να έχει τον ισχυρότερο ψυχολογικό δεσμό. Εντούτοις, εάν πρόωρα δεν ήταν καλή η γονική φροντίδα έπειτα ο δεσμός που αναπτύσσεται συνήθως είναι παθολογικός. Συνεπώς, δεν αναφέρομαι καθόλου εδώ σε οποιοδήποτε είδος ψυχολογικού δεσμού, αλλά ενός υγιούς ψυχολογικού δεσμού. Δεν είναι καθόλου μια κατάσταση στην οποία οποιοσδήποτε ψυχολογικός δεσμός θα κάνει. Μια παρανοϊκή μητέρα, η οποία έχει προγραμματίσει έτσι το γιο της ώστε επίσης, να έχει αναπτύξει παρανοϊκά συναισθήματα για τον πατέρα του, μπορεί να έχει ένα ισχυρό ψυχολογικό δεσμό με το γιο της, ισχυρότερο από αυτόν που έχει με τον πατέρα του. Αλλά αυτό δεν είναι βεβαίως ένας υγιής δεσμός, και η παρουσία της είναι ένα ισχυρό επιχείρημα για να υποδειχτεί ο πατέρας ως ο έχοντας την κηδεμονία γονέας.



Εν περιλήψει, η ισχυρότερη, υγιής ψυχολογική υπόθεση δεσμών δηλώνεται καλύτερα ως σε τρία στάδια διαδικασία:



1. Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί σε εκείνο τον γονέα (ανεξάρτητα από το φύλο) με τον οποίο το παιδί έχει αναπτύξει τον ισχυρότερο, υγιή ψυχολογικό δεσμό.



2. Εκείνος ο γονέας (ανεξάρτητα από το φύλο) που ήταν ο αρχικός επιστάτης κατά τη διάρκεια των πιο πρώτων ετών της ζωής του παιδιού είναι πιθανότερο να έχει αναπτύξει τον ισχυρότερο, υγιή ψυχολογικό δεσμό.



3. Όσο πιο μακροχρόνια η χρονική καθυστέρηση μεταξύ των πιο πρώτων ετών και του χρόνου της αξιολόγησης ή της απόφασης επιτήρησης, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα ότι άλλοι παράγοντες θα τοποθετήσουν αιχμή στην ισορροπία στην κατεύθυνση καθενός γονέα.





Σημειώσεις.

1. Gardner, Πρόσφατες τάσεις στην προσφυγή στο δικαστήριο διαζυγίου και κηδεμονίας. Φόρουμ ακαδημίας (δημοσίευση Α της αμερικανικής ακαδημίας της ψυχανάλυσης) 29(2):3-7 (1985).

2. προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας παιδιών: Ένας οδηγός για τους γονείς και τους ψυχοθεραπευτές. Cresskill, Νιου Τζέρσεϋ: Δημιουργική θεραπευτική (1986).

3. το γονικό σύνδρομο αλλοτρίωσης και η διαφοροποίηση μεταξύ της κατασκευασμένης και γνήσιας σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών. Cresskill, Νιου Τζέρσεϋ: Δημιουργική θεραπευτική (1987a).

4. Κηδεμονία παιδιών της ψυχιατρικής βασικό Στο εγχειρίδιο παιδιών. ΕΔ. Θ *ι. Noshpirz. Νέα Υόρκη: Βιβλssα Βασικά, Α.Ε., εντάσεις Β, 637-646 (1987b).

5. Δικαστές που παίρνουν συνέντευξη από τα παιδιά στην κηδεμονίας/την προσφυγή στο δικαστήριο Επικοινωνίας Οικογενειακός δικηγόρος7(2):26ff του Νιου Τζέρσευ! (1987c).

6. Κλινική αξιολόγηση, της υποτιθέμενης σεξουαλικής κακοποίησης. Στις καινοτομίες στην κλινική πρακτική: Ένα βιβλίο ΕΔ πηγής. Σελ. Keller και Θ*ς. Ρ. Heyman, Sarasota, Φλώριδα: πόρων των Επαγγελματική ανταλλαγή, Α.Ε., εντάσεις VII, 61-76 (198ε). 7., Κρίνει να πάρει συνέντευξη από τα παιδιά που ισχυρίζονται την σεξουαλική κακοποίηση Οικογενειακός δικηγόρος 7(8):153ff του Νιου Τζέρσευ! (1988b).

8. Freud, Τρεις συνεισφορές στη θεωρία του φύλου: ΙΙ-ΠΑΙΔΙΚΌΣ σεξουαλικότητα (1905). Στις βασικές γραφές Sigmund Freud ΕΔ. Α. Α. Brill. Νέα Υόρκη: Τυχαίο σπίτι, INC. (Η σύγχρονη βιβλιοθήκη), 592-593 (1938).

9. Gardner, οικογενειακή αξιολόγηση στην προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας παιδιών. Cresskill, Νιου Τζέρσεϋ: Δημιουργική θεραπευτική (1982).

10. Οικογενειακή, αξιολόγηση στη μεσολάβηση, τη διαιτησία, και την προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας παιδιών. Cresskill, Νιου Τζέρσεϋ: Δημιουργική θεραπευτική (1989).



Richard Α. Gardner. M.D. είναι κλινικός καθηγητής της ψυχιατρικής παιδιών στο πανεπιστήμιο της Κολούμπια, κολέγιο των παθολόγων και των χειρούργων. Αυτό το άρθρο λαμβάνεται από το βιβλίο του. Οικογενειακή αξιολόγηση στη μεσολάβηση, τη διαιτησία, και την προσφυγή στο δικαστήριο κηδεμονίας παιδιών, που δημοσιεύεται το 1989 από τη δημιουργική θεραπευτική Cresskill, ΝΙΟΥ ΤΖΕΡΣΥ – ΕΔ

Cresskill, Νιου Τζέρσευ! 07626-0522.



Σημείωμα

Η μελέτη, αναζήτηση και μετάφραση των πηγών και του κειμένου έχει γίνει από τον Γκολφινόπουλο Χαράλαμπο Υπεύθυνο Νομικών και επιστημονικών θεμάτων του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια για τους σκοπούς του Συλλόγου και του υπό έκδοση βιβλίο του ιδίου PAS η πτώχευση του Οικογενειακού Δικαίου.





Parental Alienation Syndrome
(P.A.S.)

Σύνδρομο
Γονικής Αποξένωσης


Richard A. Gardner M.D.
και Richard A. Warshak, Ph.D.



http://www.rgardner.com/
http://en.wikipedia.org/wiki/Parental_alienation_syndrome
http://www.fact.on.ca/Info/pas/walsh99.htm
http://www.coeffic.demon.co.uk/pas.htm
http://millennium.fortunecity.com/sweetvalley/210/pas/pas2.htm
 



Δείτε ακόμα:
  

Parental Alienation




Text Version :

What is "parental alienation"?

The behavior of a parent that engages a child in a discussion so that the child can either participate or hear them degrade the other parent. Some parents are so upset they will reveal too much information such as "court papers." Alienation happens when the parent does not recognize the bounds of what they can say or do.

Why do parents engage in parental alienation?

Parents that engage in parental alienation are acting out their own drama and upset about what's occurred. For most people, parental alienation is mild, and it's very common in divorces, where an unkind thing is said, a name called or something, where a parent doesn't have boundaries. Mild parent alienation is, "you tell me if you get scared at your daddy's and I'll come," so planting a seed that you're not safe with your daddy. Another form of parental alienation is saying, "is anybody over at your mother's spending the night?" Parental alienation is being inappropriate with those kinds of questions and fishing to find information from the child that the child shouldn't be involved in. So mild parent alienation often occurs and most people get a grip. Most people understand it's not appropriate to engage in parental alienation. Eventually somebody will tell them parental alienation is inappropriate, or the child can adapt. They say, "aw, there goes mom again." " Aw, there goes dad again." They can cope with parental alienation. Not adapt, but cope. In moderate parent alienation, the parent goes ballistic and calls names upon seeing the person, or speaking on the phone, and is just in a rage and a tirade about the other parent and is terribly inappropriate. And if the child sees this parental alienation often, they may be involved in aligning against the other parent. So this form of parental alienation is very serious, but those parents can be helped with parenting classes, with mentoring, with therapy, with anger management, with other things to enable them to finally calm down.

What type of parent is likely to engage in parental alienation?

We do know that even within a marriage parents maybe doing parent alienation. This is anytime a parent speaks negatively about another parent so that a child could here it. Children can cope with that usually and adjust. When parent's get a divorce its more frequent that that is likely to occur. Unless the parents are really sophisticated parents and understand it and have thought this through and don't do that and we do have those people god bless them. Some parents become so irate at the other parent that they just lose all control and they go into a rage and the child witnesses this and the parent in the moderate is likely to be programming the child to also hate the other parent or never ever say to that parent that they enjoyed any kind of time with that other parent or they had fun with that parent at all. They would never tell this parent that is so difficult anything about the other.

What is "severe parental alienation"?

In the most obsessed and severe kind, severe parental alienation is where parents become ugly or nasty. You can't work with them or solve problems with them by reasoning. Severe parental alienation are cases where you have to go to court to get any kind of resolution and these parents so nasty they will allege all kinds of lies to get their way. This is when what prevails in truth is often not the truth but what appears to be truth. The parents will allege all manner of horrible things, and they will take the least little negative issue and turn it into a huge issue. They will create their own reality and then they will end up believing their own fabrications with all their heart and soul, and are very convincing. Evidence, truth and facts are not part of severe parental alienation because they've made up their own facts. The fact that they are so believable is why judges have to rely on evaluators to sort through all of that and come up with recommendations.

How will parental alienation affect the targeted parent?

The person who's the targeted parent, wonders what the hell happened here. Because that was never their intention, they didn't marry this person or have a child with them with the idea that the person could become so unglued and become so ugly and nasty. It takes a horrible toll on the targeted parent. Psychologically they have to cope with being accused of all kinds of things that they did not do. They are always on the defensive, they are always back peddling, trying to figure out "what am I going to do about it?" Even in the relationship, when they were in a together relationship, there are some people that are so disturbed that when the targeted parent tries to solve problems with them they get a two-by-four between the eyes, and they back off and they say "that hurt!" Then they go back and they regroup and they try to solve problems with this person again, the nasty one. By the way, it's men or women. It is not more women do this than men do which is a common concept. Now that there is so much shared custody, very disturbed men can do this as much as women. So at any rate, whoever it is it's a very disturbed person because healthy people don't act like that.

How will parental alienation affect my child?

When you have a parent who's in the moderate or obsessed category one of the things that they cannot allow is for the child to love and have a positive relationship with the other parent. Now, guess who is the healthier parent? This is the target parent almost always. The obsessed person is not a healthy parent. They're very nasty and ugly, and they don't play fair at all. They will stop at any lengths to win and what they're winning is the mind of a child. They will brainwash a child (another word for it is to programme a child) to hate their targeted parent; the healthier parent, the other half of their heritage, the other half of their whole family construct. Half of that child's family, if this obsessed parent is successful, is now ‘x'ed out of the child's life. We call that a “parentectomy” where the parent has been cut out of the child's life; a “parentectomy.” The child then loses all contact with the individuals that would be most likely to love that child, nurture that child, and care for that child, and provide. They lose out on all of that and if the really disturbed parent prevails, and they often do, this child grows up with a very serious situation where one parent is psychologically disturbed. The characteristic is always that the disturbed person is expecting the child to take care of them. This is called parent role reversal, where the child is always in the position to take care of the most disturbed parent. So how does that help children? It doesn't.

How will parental alienation affect my child when he grows up?

If the alienating and obsessed parent is successful in their agenda then the child will no longer have any access or influence from the other parent, they will lose that side of their family, that side of their whole heritage, and they will grow up with a person who's a very damaged individual. So they will not be adequately parented. We do know that the picture is not a pretty picture for them in their lives, that they will have many psychological issues, relationship issues, they're going to have a very hard time in their life. Just recently, Amy J.L Baker, a researcher in child development that teaches college at Columbia University, has published a book called 'Adult Children of Parental Alienation Syndrome: Breaking the Ties That Bind'. This is an enormously valuable book for anybody that doesn't understand parental alienation and what the consequences are. She researched 4, adult children where passes had occurred in their childhood and the outcome was really extraordinary, to point out what, we need to do everything we can to get a handle on what this problem is and how to do something about it.

What is "parental alienation syndrome"?

Parent alienation describes what the parent is doing. Parent alienation syndrome describes what the child is doing. It is a very important distinction to make. They are not one and the same. Parent alienation syndrome was originally identified in 1985 by a psychiatrist, Dr. Richard Gardner. He was the pioneer in parent education syndrome, when there was a burgeoning of divorces in the early 80s, when joint custody first became a reality, starting in California. James Cook lobbied the California legislature for joint custody laws, and they were passed in 1980, and then swept the country as the concept that the best parent is both parents and you have to figure out how to share these children. Not one parent takes all the custody and the other one becomes a visitor, not in the child's life at all. So many fathers started clamouring to go to court to get access to their children, and this created a tremendous burden on the courts which has not been alleviated to this day.

How does parental alienation syndrome affect my child?

Another curious thing about children who are involved in parent alienation syndrome. That means they're no longer adapting and coping, that they've gone over and aligned with the most disturbed parent. In some cases, it's a shared psychosis that the child shares with the disturbed parent, the mother or the father. And they become one unit. The child then will make up scenarios of their own about how horrible the targeted parent is. They have no basis in fact whatsoever, it's nothing they ever experienced, but just as kids can create wonderful stories and fairy tales, and all of that, they use that technique to describe horrible things that the parent has done, which in truth they haven't done. And they can be very convincing, because they are passionate, and they're angry. Their brains have been seriously altered into such a state of confusion that they don't know the truth.

 
Thanks for watching our video Parental Alienation For more how to videos, expert advice, instructional tips, tricks, guides and tutorials on this subject, visit the topic Behaviour & Communication.



ΕΠΙΠΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΟΥΣΤΟ