Ο Γεωργός και τα Παιδιά του - Ας κάνουμε μία νέα αρχή (πριν ή μετά τη χρεοκοπία)

Πηγή εικόνας
Δε χρειαζόταν να είσαι έξυπνος, διάνοια, σοφός, σπουδαγμένος, ή οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι η “Ελληνικό Θαύμα” θα είχε ημερομηνία λήξεως και μάλιστα σύντομα και με τραγικό τρόπο.
Όσοι ήταν στοιχειωδώς συνετοί αλλά και όσοι δεν ήταν τυφλωμένοι από το πολύ και εύκολο χρήμα, έβλεπαν με τρόμο και αγωνία τις αλλαγές στην Ελληνική κοινωνία τις προηγούμενες δεκαετίες:

• Πολύ χρήμα από το πουθενά (Από που; Από δάνεια. Πολλά δάνεια!)
• Πάμπολλα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα
• Ανούσια πολυνομία και γραφειοκρατεία
• Μίζες, γρηγορόσημα, φακελάκια παντού
• Αποδόμηση της εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα
• Ληδωρία και μηδενισμός σε οτιδήποτε είχε σχέση με το έθνος, την πατρίδα και τον πατριωτισμό
• Ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής. (Είσοδος εκατομμυρίων λαθρομεταναστών. Η μεγάλη πλειοψηφία απομυζά οικονομικούς πόρους προσφέροντας μόνο βία, εγκληματικότητα, αλλοίωση του πληθυσμού και ασθένειες.)
• Διαφθορά και απατεωνιές σε οτιδήποτε είχε σχέση με επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση (γεωργική παραγωγή, επενδύσεις, αναπτυξιακές υποδομές, εκπαιδευτικά σεμινάρια)
• Ανάδειξη και θεοποίηση του τίποτα και μηδενισμός των εργατικών και παραγωγικών δυνάμεων
• Ψέματα από τους πολιτικούς και χάιδεμα των αυτιών
• Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, έμαθαν να τεμπελιάζουν, να αμοίβονται πλουσιοπάροχα και να έχουν μόνο δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις
• Ένας διογκωμένος δημόσιος τομέας που δεν παράγει, αλλά μόνο καταναλώνει πολύτιμους πόρους (παθητικό λέγεται στην οικονομία)
• Θάψιμο των πολλών προσπαθειών για δημιουργία και παραγωγή στην Ελλάδα (Ναι! Υπήρχαν και υπάρχουν.)
• Χαμηλής ποιότητας τουριστικές υπηρεσίες σε συνδυασμό με υπέρογκες χρεώσεις
• Πολιτικά κόμματα με ΑΦΜ και εμπορικές δραστηριότητες, που αρνούνται τον έλεγχο, που απολύουν εργαζόμενους ενώ παραδίπλα κλείνουν δρόμους και λιμάνια για το δίκιο του εργάτη
• Μία υγεία που ενώ την πληρώνεις μέσω φόρων, πρέπει να την ξαναπληρώσεις σε ιδιωτικά ιατρεία ή σε φακελάκια
• Μία παιδεία που ενώ την πληρώνεις, πρέπει να την ξαναπληρώσεις σε φροντιστήρια και ιδιωτικά σχολεία για να έχουν τα παιδιά σου μία τόση δα ελπίδα να μάθουν κάτι
• Έλλειψη ήθους
• Έλλειψη στόχων
• Έλλειψη οράματος

Όλα αυτά και πολλά άλλα, οδήγησαν την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα στην άκρη του γκρεμού. Ένα βήμα πριν από την τυπική χρεοκοπία. Η πραγματική χρεοκοπία είναι ήδη εδώ.

Η Ελλάδα ήταν για πολλές δεκαετίες σε αργία. Και η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας

Εδώ που φτάσαμε και με τη νοοτροπία που έχει εμποτίσει την κοινωνία, η αλλαγή και η επαναφορά στην πραγματικότητα, την πραγματική οικονομία, δε θα είναι ανώδυνη, ούτε εύκολη.

• Θα πρέπει να κάνουμε ένα reset (επανεκκίνηση) στα θέλω, στα μπορώ, στα είμαι ικανός
• Να ανακαλύψουμε ξανά βασικές αξίες
• Να ξεχάσουμε το εύκολο κέρδος
• Να μάθουμε ξανά να δουλεύουμε και να βασιζόμαστε σε όσα παράγουμε

Ως επίλογο (σε ένα θέμα που δεν τελειώνει έτσι απλά), θεώρησα ότι ο μύθος του Αισώπου “Ο Γεωργός και τα Παιδιά του”, δείχνει τον τρόπο που θα πρέπει να επιλέξει να κινηθεί η Ελλάδα και οι Έλληνες από εδώ και πέρα. Τα παθήματα ας γίνουν μαθήματα.

Ο Γεωργός και τα Παιδιά του (Μύθος του Αισώπου)

Κάποτε ένας γεωργός αρρώστησε βαριά. Κάθε μέρα που περνούσε όλο και χειροτέρευε. Τότε κατάλαβε ότι πλησιάζει το τέλος του και κάλεσε κοντά του τους δύο γιους του, που ήταν δυνατά και γεροδεμένα παλικάρια  αλλά είχαν ένα μεγάλο ελάττωμα: την τεμπελιά.
Έτσι με αδύνατη και κουρασμένη φωνή τους είπε:
- Παιδιά μου εγώ τώρα φεύγω απ' αυτόν τον κόσμο και αφήνω στα χέρια σας ότι έχω. Εγώ δούλεψα όσο μπορούσα. Τώρα είναι η σειρά σας να δουλέψετε για να μη χαθούν όλα αυτά που θα σας αφήσω. Μέσα στο αμπέλι λοιπόν σας έχω αφήσει όλη μου την περιουσία. Τον θησαυρό τον έχω κρύψει πολύ καλά αλλά αξίζει τον κόπο που θα κάνετε για να τον βρείτε γιατί θα σας κάνει πλούσιους.
Προσέξτε όμως καλά.
Θα είναι δικός σας μόνο αν τον βρείτε χωρίς να χαλάσετε τα κλήματα από το αμπέλι.
Και κάτι ακόμα: να τον μοιράσετε δίκαια...
Και μ' αυτά τα λόγια αποχαιρέτησε τα παιδιά του.
Τα παιδιά πέρασαν μέρες λύπης. Τα τελευταία λόγια του πατέρα τους ερχόταν συνέχεια στο μυαλό τους.
Έτσι ένα ωραίο πρωινό στις αρχές της άνοιξης πήραν από ένα τσαπί κι από ένα κλαδευτήρι και τράβηξαν κατά το αμπέλι.
Όταν έφτασαν λοιπόν στο αμπέλι κοίταξαν ολόγυρα πολλή ώρα. Κανένα όμως σημάδι δεν έδειχνε πως εκεί μπορούσε να είναι ο θησαυρός.
- Νομίζω ότι πρέπει να σκάψουμε βαθιά όλο το αμπέλι. Έτσι όπου και να βρίσκεται θα τον βρούμε είπε ο ένας.
- Να μη χάνουμε λοιπόν καιρό, είπε ο δεύτερος.
Με τις τσάπες τους έσκαβαν βαθιά στο χώμα και το αναποδογύριζαν.
- Τα κλαδιά μας εμποδίζουν, είπε ο ένας.
- Ας τα κλαδέψουμε είπε ο άλλος.
Συνεχίζοντας έτσι έφτασαν στο τέλος. Έσκαψαν και την τελευταία πιθαμή αλλά ο θησαυρός πουθενά! Απογοητευμένοι γύρισαν στο σπίτι τους...
Πέρασε καιρός ήρθε το Καλοκαίρι και στη συνέχεια το Φθινόπωρο. Ήταν η εποχή να τρυγήσουν και τα δύο αδέλφια ξεκίνησαν πάλι για τ' αμπέλι .
Μα εκεί, με μεγάλη έκπληξη είδαν τις βέργες με τόσα πολλά σταφύλια που ακουμπούσαν τη γη!
Άρχισαν με χαρά να κόβουν τα σταφύλια, να γεμίζουν τα κοφίνια και να τα σωριάζουν στα πατητήρια. Η σοδειά του αυτό το χρόνο ήταν... θησαυρός!
Πουλούσαν τα σταφύλια και άλλα τα έκαναν κρασί και το πουλούσαν κι αυτό. Κι έπαιρναν χρήματα, τα σώριαζαν πάνω στο τραπέζι και τα μοίραζαν δίκαια, όπως τους είχε πει ο πατέρας τους.
Έτσι θησαυρό μπορεί να μη βρήκαν, όμως οι κόποι τους ξεπληρώθηκαν με το παραπάνω!
(Η απόδοση του μύθου του Αισώπου προέρχεται από το paidika.gr)
http://www.kalliergo.gr/home-kalliergo/georgos-paidia-ellada-aisopos-xreokopia.html

Φτιάχνω συντηρώ σπιτικές ελιές

Πως φτιάχνουμε σπιτικές ελιές

Η πιο διαδεδομένες σπιτικές φαγώσιμες ελιές είναι οι χονδροελιές που γίνονται στουμπιστές. Ακολουθούν των καλαμών που γίνονται χαρακωτές και ξιδάτες.

Συγκομιδή
Από τον Οκτώβριο μέχρι τον Ιανουάριο είναι κυρίως η εποχή που ωριμάζουν οι ελιές στην Ελλάδα, αναλόγως την ποικιλία τους και την περιοχή μας.
Προσοχή πρέπει να δώσουμε στην συγκομιδή των βρώσιμων ελιών γιατί πρέπει να γίνετε πάντα με το χέρι, για να μην χτυπιόνται και μαυρίσουν με αποτέλεσμα να μας χαλάσουν.

Μπορούμε να τις μαζέψουμε όσες φτάνουμε κατευθίαν από την ελιά ή να κόψουμε τα ψηλά φορτωμένα με ελιές κλαδιά και να τις διαλέξουμε χωρίς κόπο μετά.
Το ίδιο πρέπει να γίνεται και στη μεταφορά τους μέχρι την επεξεργασία τους. Τις χοντροελιές τις μαζεύουμε όσο είναι ακόμα πράσινες πριν ωριμάσουν και μαυρίσουν. Αντίθετα των καλαμών τις αφήνουμε να μαυρίσουν αλλά όχι να ωριμάσουν πολύ και να ζαρώσουν.



Παρασκευή βρώσιμων ελιών
Τις πράσινες χονδροελίες τις στουμπάμε σε ένα μεγάλο γουδί για καλύτερη ευκολία 2-3 μαζί. Αν δεν έχουμε μπορούμε να το κάνουμε με 2 κομμάτια μάρμαρο ή λείες πέτρες.
Τις μαύρες ελιές των καλαμών τις χαράζουμε με ένα μαχαίρι 2-3 φορές. Στην αγορά υπάρχει και μηχάνημα απλό και φτηνό που τις χαράζει μόνο του 4 φορές. Έτσι γλιτώνουμε χρόνο.
Αν δεν μας βολεύει το χαράκωμα μπορούμε να τις τρυπήσουμε 2-3 φορές με ένα πιρούνι.

-Αφού τις στουμπίσουμε ή τις χαράξουμε τις βάζουμε σε λεκάνες ή δοχεία με νερό για περίπου 10 ημέρες για να ξεπικρίσουν.
-Αλλάζουμε το νερό κάθε μια ή δυό μέρες για να επιταχύνουμε την διαδικασία του ξεπικρίσματος.
-Περίπου την όγδοη μέρα τις δοκιμάζουμε να δούμε αν ξεπίκρισαν και μαλάκωσαν αρκετά, αν όχι τις αφήνουμε 2-3 ημέρες ακόμα. Εγώ τις προτιμάω λίγο πικρές και σκληρές για αυτό συνήθως τις αφήνω λιγότερο στο νερό.
-Προσοχή πρέπει να δώσουμε και στο χώρο που τις αφήνουμε μέχρι να ξεπικρίσουν, ο οποίος πρέπει να είναι σκιερός και δροσερός.



Αφού τις έχουμε δοκιμάσει και μας αρέσει η γεύση τους, τις στραγγίζουμε από το νερό και τις τοποθετούμε στο τελικό δοχείο φύλαξης και συντήρησής τους.

Στο δοχείο θα πρέπει να προσθέσουμε την άλμη μας για την συντήρησή τους.
Η άλμη συνήθως γίνετε με νερό και 7% αλάτι, δηλαδή στο 1 κιλό νερό βάζουμε 70 γραμμάρια αλάτι. Για τις ελιές και ιδίως αν πρόκριτε για μεγάλες ποσότητες που θα τις διατηρήσουμε πάνω από ένα χρόνο εκτός ψυγείου ή σε συνθήκες με όχι τόσο σταθερή θερμοκρασία, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε δυνατή άλμη, με περισσότερο αλάτι σε αναλογία από 10% έως 14%. Προσοχή πρέπει να αφήσουμε χώρο στο δοχείο για να προσθέσουμε ένα χοντρό δάχτυλο λάδι πάνω από τις ελιές, το οποίο επιπλέει στην επιφάνειά, για να μην έχουν οι ελιές μας επαφή με τον αέρα, ο οποίος αλλοιώνει το προϊόν μας.

Στις στουμπιστές ελιές μπορούμε να προσθέσουμε κομμάτια από λεμόνι, σκόρδο, κλαδάκια από ρίγανη, θυμάρι, δενδρολίβανο, φρέσκους σπόρους μάραθου, κόκκους από πιπέρι αναλόγως τί αρώματα και γεύσεις μας αρέσουν.

Τις χαρακωτές συνήθως τις κάνουμε ξιδάτες, προσθέτοντας ξίδι στην ποσότητα που εμείς επιθυμούμε.Μια συνηθισμένη αναλογία είναι 2 μέρη ξίδι και 3 μέρη άλμης. Μπορούμε να τις δοκιμάσουμε μετά από 2-3 μέρες και να προσθέσουμε και άλλο ξίδι αν θέλουμε.

Το μυστικό για να μην χαλάνε οι ελιές και να συντηρούνται καλύτερα είναι να μην τις χαράζουμε ως το κόκαλο και να μην τις τσακίζουμε πάρα πολύ.

Πως τις φτιάχνω εγώ
Αν βέβαια έχουμε πολλές ελιές και βαριόμαστε να στουμπάμε ή να χαρακώνουμε συνέχεια, μπορούμε να ακολουθήσουμε την ίδια διαδικασία χωρίς κανένα πρόβλημα. Απλώς ίσως θέλουν, λίγες ημέρες παραπάνω στο νερό για να ξεπικρίσουν. Έτσι διατηρούνται και καλύτερα. Εμένα προσωπικώς δεν με πειράζει να πικρίζουν λίγο...
Χωρίς στούμπιγμα ή χάραγμα γλυτώνουμε χρόνο, έχουμε καλύτερο γευστικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου και μεγαλύτερη διάρκεια συντήρησης.
Με αυτό το τρόπο διατηρώ πανεύκολα νόστιμες βρώσιμες ελιές για δύο χρόνια

*Τα δοχεία με τις ελιές όπως και όλα τα τρόφιμα, τα αποθηκεύουμε σε σκοτεινό και δροσερό μέρος μέχρι την κατανάλωσή τους.

http://www.ftiaxno.gr/2008/10/blog-post_5730.html

Χαρακτηριστικές φωτογραφίες από τα σημερινά επεισόδια

 

 

Πολεμική ατμόσφαιρα έξω από τη Βουλή και στους γύρω δρόμους

Την ώρα που χιλιάδες απλοί πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας και τα μέτρα -παλιά ή νέα- που επιβάλει η κυβέρνηση, ομάδες νεαρών κουκουλοφόρων έκαναν άνω-κάτω το κέντρο της πρωτεύουσας.

Τα επεισόδια έξω από τη Βουλή αλλά και στους πιο κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας ήταν μεγάλα και οι εικόνες που ακολουθούν αποτυπώνουν της σκηνές βίας που κράτησαν περισσότερο από 3 ώρες…

http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/247214/haraktiristikes-fotografies-apo-ta-simerina-epeisodia/

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ ο ανθρωπος που αγγιξε το τελειο!!!

 

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1921 σε ξενοδοχείο της οδού Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Πατέρας του ήταν ο γνωστός στρατιωτικός και θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Νονά του η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη Ανδριανού. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940. Είχε πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες θεατρικά έργα. Έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους "Η Νυχτερίδα". Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο "Θέατρο Ρεξ" της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ανάμεσα σ΄ αυτά "Δωδεκάτη νύκτα", "Ριχάρδος Β'", "Ριχάρδος Γ'", "Άμλετ", "Τίμων ο Αθηναίος" (Σαίξπηρ), "Ημερολόγιο ενός τρελού" (Γκόγκολ), "Ιβάνωφ" (Τσέχωφ), "Ερρίκος Δ'" (Πιραντέλο).
Το 1943 - 1944 συμμετείχε στο θίασο Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θεάτρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου.
Από το 1953 που επέστρεψε μέχρι το 1959 συγκρότησε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά δικό τους θίασο και ανεβάζουν έργα όπως το "Νυφικό κρεβάτι", "Ο βροχοποιός" κ.ά., επιχειρώντας "τουρνέ" στην Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο.
Συμμετείχε μόλις σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες, με αξιόλογες επιτυχίες όπως "Μια ζωή την έχουμε" (1958),"Μια του κλέφτη"(1960) (για την ερμηνεία του σε αυτή την ταινία ο Χορν τιμήθηκε με βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960), "Αλίμονο στους νέους" (1961), "Η κάλπικη λίρα" (1954), "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956),"Ο μεθύστακας" κ.ά.

Ξακουστή η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο "Ο Ταχυδρόμος Έφτασε". Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη.

Ο Δημήτρης Χορν "άφησε" και δεκάδες μαγνητοφωνήσεις θεατρικών έργων.
Ξακουστό είναι το επτάχρονο ειδύλλιο με την μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη, με την οποία παραλίγο να αποκτήσει παιδί αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Πολλά χρόνια αργότερα παραδέχτηκε πως "...η Έλλη δεν ήταν η γυναίκα της ζωή μου". Πριν όμως υπήρξε παντρεμένος με τη Ρίτα Φιλίππου.
Το 1967, χρόνια μετά το τέλος της σχέσης του με την Λαμπέτη παντρεύτηκε την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου), η οποία είχε ήδη δύο παιδιά. Έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της το 1988. Παρά τις ιδιοτροπίες του, ο συνδυασμός του ταλέντου με τη γοητεία και τη φινέτσα των τρόπων του τον ανέδειξε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς. Λέγεται πως κάποτε μετά από το τέλος μίας παράστασης στην οποία πρωταγωνιστούσε, ζήτησε συγγνώμη για την "άθλια" ερμηνεία του από τους θεατές, οι οποίοι παρ' όλα αυτά τον καταχειροκρότησαν.
Μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 - 1975. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980 ίδρυσαν μαζί με τη σύζυγο του, Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.
Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.
http://el.wikipedia.org/wiki/Δημήτρης_Χορν

Πιστεύω στο στίχο του Τσακνή «Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»

Ο Γνωστός  μουσικός, τραγουδοποιός και ερμηνευτής Ο Γνωστός  μουσικός, τραγουδοποιός και ερμηνευτής Λαυρέντης  Μαχαιρίτσας σε συνέντευξη του  μιλώντας στο Μάκη Μάκκα για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν ανέφερε ότι ο  κόσμος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή πορεύεται  χωρίς καμία άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής .

Όταν ο κόσμος δεν θα έχει να φάει θα βγει με κονσερβοκούτια

O Λαυρέντης  Μαχαιρίτσας σημειώνει ακόμη  ότι το μέσα αυτό το κλίμα οικονομικής εξαθλίωσης και κοινωνικής εξαχρείωσης αναπτύσσεται ακόμη εντονότερος εγωκεντρισμός, που συχνά παρεκτρέπεται σε λογικές «ο θάνατός σου η ζωή μου»

Το χειρότερο όμως είναι ότι οι νέοι Έλληνες, δηλαδή οι μέγιστα παραγωγικές κοινωνικές ομάδες στις οποίες πρέπει να στηρίζεται μια σωστά δομημένη κοινωνικά δεν ονειρεύονται στην πατρίδα τους και ψάχνουν δρόμους διαφυγής σε χώρες του εξωτερικού

Προφανώς η απάντηση είναι ο στοίχος  του Τσακνή    «Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»

Δείτε το Βίντεο

http://activistika.blogspot.com/2011/10/blog-post_6823.html